Γεννήθηκα ένα κρύο πρωινό του Γενάρη. Η απόφαση ειλημμένη (έτσι γράφεται?? έχω ξεχάσει και τα ελληνικά μου εδώ, γαμώ το..) από καιρό.
– “Το παιδί θα πάρει το όνομα του παππού”.
– “Εντάξει, αλλά όχι Κώστας. Κωστής.”

Και έτσι και έγινε. Αφού εξαιρέσουμε βέβαια τον παπά, ο οποίος δεν ήθελε να ακούσει κουβέντα. “Το όνομα του παιδιού είναι Κωνσταντίνος”. Με αυτή λοιπόν την εξαίρεση μεγάλωσα μαθαίνοντας να απαντώ στο Κωστής. Μάλιστα όταν πήγα πρώτη φορά σχολείο υπήρχε ένας Κωνσταντίνος, τρεις Κώστας και μόνο εγώ ως Κωστής. Μου είχε κάνει τρομακτική εντύπωση. Αλλά είπαμε εγώ απαντούσα μόνο στο Κωστής. Ούτε που ήθελα να ακούσω άλλο όνομα.

Μέχρι το τέλος του γυμνασίου…Μια κοπέλα με την οποία υπήρξε μια σύντομη έλξη μου είπε ότι της αρέσει περισσότερο το Κώστας. Με έβαλε σε σκέψεις…(Ναι, από τότε με κάναν ότι θέλαν…) Και όσο το σκεφτόμουν τόσο της έδινα δίκιο. Πως να το κάνουμε? Το Κώστας ακουγόταν πιο “μεγαλίστικο”, πιο σοβαρό. Και έτσι το αποφάσισα. Σε όποιον με γνώριζε έλεγα ότι με λένε Κώστα…

Βέβαια αυτό είχε ως αποτέλεσμα πολλές σουρεαλιστικές καταστάσεις. Γνώριζα ας πούμε κάποιον καινούριο φίλο στους παλιούς κολλητούς. Και αναφερόταν αυτός σε μένα ως Κώστα και οι δικοί μου κοιτούσαν γύρω να δουν για ποιον μιλάει. Το κορυφαίο βέβαια ήταν το εξής. Χτυπάει το τηλέφωνο, το σηκώνει η μάνα μου και την ακούω να λέει : “Όχι παιδί μου. Λάθος τηλέφωνο πήρες….Ναι αυτό είναι το νούμερο που πήρες, αλλά δεν έχουμε Κώστα εδώ!!!”

Anyway, το σχέδιο αλλαγής ονόματος άρχισε να έχει επιτυχία όπως ήταν λογικό μετά το τέλος του σχολείου και την εισαγωγή στο Πολυτεχνείο. Καινούριο περιβάλλον γαρ…(Εδώ βέβαια να σημειώσω, ότι τα παιδιά που κάναμε παρέα στη σχολή χρησιμοποιούσαμε για κάποιο ανεξήγητο λόγο τα επίθετα μας ως επί το πλείστον!!!Εκτός, βέβαια από το πατροπαράδοτο και κλασσικό πλέον μαλάκας!!!). Κι όλα ήταν ωραία και καλά….

Μέχρι που βρέθηκα εδώ…Το οποίο σημαίνει μηδαμινές επαφές με οικογένεια και κολλητούς..Και βέβαια εδώ είμαι γνωστός σε όλους ως Κώστας…

Πριν μια εβδομάδα αποφάσισα να δημιουργήσω αυτό το blog.. Στο κουτάκι για το όνομα έγραψα Κώστας, είχα κάνει ήδη comments σε διάφορα blogs με αυτό το όνομα. Μετά όμως το έσβησα και έμεινα να το κοιτώ για κανά μισάωρο.

Συνηδειτοποίησα ότι ακόμη και οι κολλητοί που απέκτησα μετά το σχολείο, όπως και η κοπέλα που ήμασταν μαζί μέχρι πριν λίγο καιρό, με γνώρισαν ως Κώστα αλλά όταν με έμαθαν πραγματικά με έμαθαν ως Κωστή (Ναι για αυτό φταίει το ότι γνώρισαν άλλους κολλητούς μου ή τη μάνα μου!).

Κάτι αυτό, κάτι το ότι μου λείπει το Κωστής εδώ, κάτι το ότι το Κώστας δε μου λέει κάτι ιδιαίτερο πλέον αφού μεγάλωσα(!!!), το αποφάσισα…

Ούτε ανώνυμος, ούτε Κώστας, ούτε Ντίνος…

Κωστής.