PhD ?= Personal hellish Days

Η μεγάλη μαγκιά του διδακτορικού είναι ότι κάποιες στιγμές μισείς κάτι, το οποίο μέχρι πριν λίγο γούσταρες μέχρι αηδίας. Ξέρω, τα όρια μεταξύ αγάπης και μίσους είναι δυσδιάκριτα, αλλά τον τελευταίο καιρό η διαδρομή από την κορυφή στον πάτο έχει καταντήσει roller coaster. Σου κάνουν και την ερώτηση ταμπού “Πότε τελειώνεις;” και μετά αναρωτιούνται γιατί έχεις πρασινίσει σαν τον Hulk. Και σε αποτελειώνουν με την παρατήρηση “Πολλά νεύρα τώρα τελευταία!“. Καλά μιλάμε ούτε η Πυθία να ήσουν!!!

4η μέρα και ακόμα διαβάζω και ακούω για τον Zidane και την κουτουλιά. Ω τι κόσμος μπαμπά! Γίνονται τέτοια πράγματα;Θα μου πεις, είσαι πολύ καλύτερος; Διάβασες το πρωί τα άρθρα για τον πόλεμο που κλιμακώνεται στην Παλαιστίνη, έβρισες από μέσα σου και αμέσως μετά έμπλεξες σε μια κουβέντα για την πρώτη MRAM που παρουσιάστηκε χτες. Το κακό είναι ότι ήταν ότι το πιο ενδιαφέρον σημείο της ημέρας. I know, Ι need to get a life.

Καταλαβαίνεις ότι χρειάζεσαι διακοπές, όταν κάθεσαι 10 ώρες στον υπολογιστή για να κάνεις δουλειά μιας ώρας. Όταν περιμένεις πως και πως να πας στο summerschool για να ξεφύγεις! Όταν κάθε βράδυ ταξιδεύεις χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά για να βρεθείς σε ένα μπαλκόνι. Αραχτός σε μια καρέκλα με τα πόδια ψηλά στα κάγκελα. Βουνό ή θάλασσα δεν έχει σημασία. Και η ησυχία διακόπτεται μόνο από τα τσουγκρίσματα της μπύρας ή από τις σφαλιάρες στα κουνούπια.

Oh well, διακοπές last year που έλεγε και εκείνη η διαφήμιση! Τουλάχιστον υπάρχει και αυτό, που σου θυμίζει ότι δεν είσαι μόνος στον κόσμο και αναπτερώνει την ελπίδα που δεν πεθαίνει ποτέ.

Αν μπορούσα να βρω και το κατάλληλο soundtrack για αυτό το mood…