Είμαστε σε ρομαντική τοποθεσία της Ιταλίας. Δεντράκια, πουλάκια, πεταλούδες, αστραπές, κεραυνοί και πολύ φαγητό. Με λίγα λόγια η δουλειά είναι στρωμένη κατάσταση. Είχα ετοιμάσει κάτι άλλο για να μπει στην θέση αυτού που διαβάζεις τώρα και το είχα δώσει στον κωστή υπό μορφή ραβασακίου την ώρα του μαθήματος. Βαριόταν να το πληκτρολογήσει όμως και μου το πέταξε στα μούτρα. Αυτή ήταν η επίσημη δικαιολογία. Δεν θα το αφήσω να περάσει έτσι όμως. Να, τώρα κάθομαι και γράφω στο λαπτοπάκι μου και θα του πάω έτοιμο το κείμενο σε usb stick, θα το χώσω στην κατάλληλη υποδοχή και το μόνο πράγμα που θα έχει να κάνει είναι paste. Τότε θα φανερωθούν οι ζήλιες και ανεπάρκειές του απένταντι στον συγγραφικό μου οίστρο.

Είμαστε στην l’aquilla λοιπόν, σε κάτι κορφοβούνια στα απένινα. Διακόσιοι άντρες και δεκαέξι γυναίκες, ιδανικό σκηνικό για τσόντα, δυστυχώς όμως πρόκειται για συνάντηση ηλεκτρολόγων. Χωριστήκαμε με τους υπόλοιπους έλληνες για να γνωρίσουμε κόσμο κατόπιν προτροπής. Ενθουσιάστηκα με αυτή την ιδέα γιατί κάπου τριγυρίζει ένας ιταλός που έχω βάλει στο μάτι. Και πάρε τώρα φάση. Μόνη μου σε έναν πορτοκαλί καναπέ να γράφω ενώ τριγύρω μου άλλοι γκίκουλες κάνουν την ίδια δουλειά (πάνω-κάτω) βυθισμένοι στα πληκτρολόγιά τους. Τέλεια επικοινωνία, πλήρης αποτυχία! Αιτία γι αυτό το ποστ ήταν η βαρεμάρα μου και η ανάγκη να επικοινωνήσω με ανθρώπους όπως η σοφή aineolach, o πατατοφανταστικός τύπος, ο diki και η astarte, ο απίστευτος εκνευρισμός που μου προκαλούν οι αργοί ρυθμοί με τους οποίους ο κωστής ανανεώνει το μπλογκ του και κάτι απροσδιόριστο (πεινάω). Αφορμή στάθηκε η ανάγκη μου να το παίξω γουόντερ γούμαν. Και τα αυτιά μου. Τα πλαστικοποίησα. Και αν στην αρχή ήταν σαν κιμάς τώρα είναι τα πιο γλυκά αυτάκια του κόσμου, έτοιμα για χαζοψιθυρίσματα!!!!!!!

Mourning blade ανευ θρήνου και ανευ λεπίδος.

Με άλλα λόγια παλιοκατάσταση!

ΥΓ. Μην ανησυχείτε, ο κωστής είναι μια χαρά, έχει βουλιάξει στον καναπέ και αυτή την συγκεκριμένη στιγμή ξύνει την χοντροκεφάλα του!