Το αξιοσημείωτο του καλοκαιριού αυτού ήταν η επιδρομή του ελληνικού λόμπι στο summer school (κατάντια έέέ;;;). Κόσμος και κοσμάκης, παλιοί γνωστοί, νέες γνωριμίες, ποτά, φαγητό και βέβαια το ΠΑΡΤΥ της τελευταίας βραδιάς. Trust me, όποιος δεν έχει δει 20 Ηλεκτρολόγους σε 2 γραμμές να χορεύουν το “Τσιουάουαααα” δεν έχει δει τίποτα στη ζωή του. Οι γυναίκες της παρέας έκαψαν καρδιές και ήταν περιζήτητες από φοιτητές και καθηγητές. Βέβαια πάντα γυρίζαν σε μας. Υποθέτω ότι ο σοφός λαός έχει δίκιο που λέει “παπούτσι από τον τόπο σου..”

Ποντάροντας στον μπλογκοεθισμό έπεισα και τη Λεπίδα να γράψει κανά post. Οι θαυμαστές της την ανακάλυψαν εδώ και εγώ νιώθω περήφανος για αυτή την καλή μου πράξη. Και σαν καλός ρουφιάνος δηλώνω ότι η συχνότητα των posts της είναι δικό της θέμα και δεν έχει να κάνει με μένα. Δυστυχώς δεν μπορώ να πω παραπάνω, γιατί κρατά ντοκουμέντα (φωτογραφίες, videos) κι εγώ δεν θυμάμαι τι περιέχουν. ΡΕ ΡΕΜΑΛΙΑΑΑΑΑ, τί θα γίνει με αυτά που περιμένουμε να μας στείλετε (photos, videos, τραγούδια);;;;

Έχει πάει 3 η ώρα, ο Μελωδία παίζει Ευριδίκη και στο καπάκι Νταλάρα να τραγουδά Υπόγεια Ρεύματα. Μου πέφτει λίγο βαρύ και δε θέλω να ξενερώσω από την ταινία που μόλις είδα. Δεν ξέρω ποιος από όλους τους συμβολισμούς που βρήκα για την ταινία αυτή αληθεύει, εγώ όμως έχω μείνει άφωνος. Ξεκινώ τα τελευταία simulations και πάω να ονειρευτώ την εκδίκηση της πλέμπας των διδακτορικών.

Εδώ και 10 μέρες τουλάχιστον έχουν ξεκινήσει οι βροχές και έχουν εμφανιστεί τα μπουφάν. Το ταξίδι στην Ελλάδα αναβάλλεται επ’ αόριστον, το ίδιο και το τρίημερο στο Δουβλίνο. Αδιαφορώντας πλήρως για γκρίνιες περί καύσωνα σε άλλα μέρη, νομίζω ότι και τυπικά πια μπορώ να κηδεύσω και αυτό το καλοκαίρι. “Είχα πει θα φύγω, είχα πει, κι όμως είμαι ακόμα εδώ”.