Μετά από πολύ καιρό, αποφασίζεις να κάνεις ένα τσιγάρο. Ψωνίζεις ένα μικρό καπνό και για κάποιο μυστήριο λόγο δεν παίρνεις χαρτάκια και αναπτήρα, σίγουρος πως στο πάνω συρτάρι δεξιά από το γραφείο έχεις παραχώσει όλα τα απαραίτητα σύνεργα. Τα οποία περίσσεψαν από την τελευταία φορά (κάμποσους μήνες πριν) που τα χρησιμοποίησες.

Φτάνεις σπίτι, ανοίγεις το συρτάρι. Χα! Να ο αναπτήρας! Φωτογραφίες, μπαταρίες, γυαλιά, λουκέτα, κλειδιά, συνδετήρες, συρραπτικό, δρομολόγια τρένων και λεωφορείων, χαρτάκια πουθενά. Ψύχραιμα, κατεβαίνεις στο κάτω συρτάρι. Καλώδια, CDs, φωτογραφική μηχανή, άλλα καλώδια κι άλλες μπαταρίες (τις οποίες βέβαια δε βρίσκω ποτέ όταν χρειάζομαι). Πανικός. Τρίτο και τελευταίο συρτάρι. Λογαριασμοί, ακουστικά και χαρτάκια!

Ευτυχία…Στρίβεις το τσιγάρο σου, ανάβεις (είδες που ο αναπτήρας αντέχει ακόμα;) και απολαμβάνεις τη γλυκιά ζάλη που σε πιάνει, καθώς έχει περάσει καιρός από την προηγούμενη φορά…

Οχτώ τζούρες αργότερα βρίζεις θεούς και δαίμονες, καθώς το χαρτάκι έχει αρχίσει να ξεκολλάει και αναγκάζεσαι να το συγκρατείς να μην ανοίξει! Βέβαια όλα τα χαρτάκια έχουν το ίδιο πρόβλημα και το μαγαζί έχει κλείσει. Και δεν τα πήρες πριν για 15 ολόκληρες πένες γαμώ τη τσιγγουνιά μου!