OK, τα καταφέραμε να τα κάνουμε πουτάνα πάλι. Ο κύκλος κλείνει και ξανά πίσω στην αφετηρία. Το ζάρι αποφάσισε να κατεβούμε την σκάλα που οδηγεί στο πρώτο τετράγωνο μετά την αφετήρια, πάνω στο ταμπλό που παίζαμε φιδάκι. Ταμπλό με φίδια; Από που αναδύθηκε αυτό; Don’t worry, δεν έχω χάσει την μπάλα, απλά μιλά ο πυρετός. 37 και 5 δέκατα. Η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί. Τηλέφωνο. Ώρες. 38 και 5 δέκατα. Εμπάργκο. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όποιον έφτιαξε το Ponstan. Seriously μεγάλε you rock. Φαντάζομαι το χάπι να κατεβαίνει στο στομάχι. Από το συρτάρι που κρυβόταν το φιδάκι ξεπροβάλλουν οι ήρωες του “Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος“. Θυμάμαι ένα επεισόδιο στην τηλεόραση που όλοι αυτοί βρίσκονται μέσα στο σώμα και αποτελούν την άμυνα του οργανισμού. ‘Ετσι, τώρα που ο κακός πάει να θριαμβεύσει το ponstan διαλύεται και νέα όπλα προστίθενται στους ιπτάμενους δίσκους που συμβολίζουν τα λευκά αιμοσφαίρια. Wow! Νίκη! Ύπνος… Σούπα απο σκόνη στο ποτήρι (trademark της ζωής στην Αγγλία). Σκέψεις και διάλογοι. Πλάνα και σχέδια. Κάθε φορά στο τέλος τα αφήνω να ξεχαστούν. Παραλήρημα I know, αλλά βλέπεις 38 και 6 δέκατα πάλι. Αν εξαιρέσεις το ρίγος, έχει φάση όμως. Επικοινωνείς με τον εαυτό σου σε μια διαφορετική διάσταση. Σκέψεις, επιχειρήματα, ατάκες, γεγονότα γεννιούνται στο μυαλό με τρομακτικό ρυθμό. Το πρόβλημα είναι να τα προλάβεις και να τα συγκρατήσεις. Αλλά βλέπεις έχεις πυρετό. Εδώ δεν μπορείς να σταθείς όρθιος γιατί ζαλίζεσαι, αυτά θα προλάβεις; Respect στον πρώτο που έφτιαξε το ηλεκτρονικό θερμόμετρο. Τα σημαντικά πράγματα πρέπει να αναγνωρίζονται και να αποδίδεται φόρος τιμής στους δημιουργούς. Πότε δεν είχα συνειδητοποιήσει γιατί τέτοιος χαμός. Όταν όμως κουνάς σα σπαστικό το χέρι σου πάνω κάτω για να κατέβει ο υδράργυρος στο θερμόμετρο που έχει επιζήσει από τη δεκαετία του ‘80 και κατά σατανική σύμπτωση είναι το μοναδικό που βρίσκεις στο σπίτι, τότε ξαφνικά το πέπλο που σκεπάζει τα μάτια σου τραβιέται και η αξία αποκαλύπτεται. Και γαμώ τη γκαντεμιά μου, για να κατέβει από το 38.6 θέλει πολύ κούνημα. Που να πέσει και να τσακιστεί… Ειδοποίηση, μήνυμα. Συναγερμός, το εμπάργκο σπάει. No worries, απλή άσκηση συναγερμού. Τα πάντα είναι αποφασισμένα και η συμφωνία έχει υπογραφεί. Χωρίς μελάνι, αλλά κάτι τέτοιες φορές αρκούν τα δάκρυα. Για μια φορά ακόμα απομένει ένα γιατί. Αναπάντητο of course. Αλλά γιατί αυτό είναι πρόβλημα; Ως γνωστόν δεν υπάρχουν στάνταρ απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα. Ο καθένας δίνει τη δική του εξήγηση. Πρέπει να μάθεις να δέχεσαι τη λογική των άλλων. Αλλά πάντα πρέπει να παίρνεις τη δική σου απόφαση. Άλλωστε την απάντηση την ξέρεις ήδη. 42. Θερμόμετρο. 38 και 6. Ακόμα και ο πυρετός έχει καταντήσει βαρετός. Δες τα θετικά του όμως. Fever diet. Καιρός ήταν γιατί είχες ξεφύγει. Από τα kebabs στις σούπες. Μέχρι πότε αξίζει να κυνηγάς ένα όνειρο; “Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή μικρό μου“. Fuck it, πες τα όλα.ΟΚ, σούπες και ένα Kinder Bueno. Ευχαριστημένος;

Προσευχές στο θεό με τοτέμ το χάπι του Ponstan. Το χάπι μου τώρα!

PS: Το παρόν post γράφτηκε προφανώς υπό την επήρρεια υψηλού πυρετού. Παρ’ όλα αυτά συνειδητοποιώ ότι εκτός όλων των άλλων αποτελεί ένα ακατανόητο rant (πλεονασμός το ξέρω), προσπαθώντας να μιμηθεί (μάλλον αποτυχημένα) παλιότερα παρόμοια posts της Mourning Blade και να αποτίσει έτσι φόρο τιμής στην αγαπημένη μεν εξαφανισμένη δε συνάδελφο. Για τυχόν διαφορές, παρεξηγήσεις και αστοχίες είναι φανερό ποιος φταίει. Ο πυρετός…