“La silla“, προχτές στο φεστιβάλ ισπανικού κινηματογράφου. Αντιγράφω από το πρόγραμμα :

“LA SILLA is an existentialist, blackly comic reflection on modern life, inflected with flashes of absurdity a la beckett. A man recognises the tedium of his existence, but nothing seems to help him escape it. He tries new friends and different advice but nothing works. Then one day he spies a chair and is convinced that it will bring new meaning to his life. He focuses his faith on the chair and sets out to achieve his dream.”

Με βάση τις ψήφους 39 χρηστών στο imdb, η ταινία έχει μέσο όρο 6.7/10. Στους 3 βέβαια που έχουν γράψει σχόλια, 2 ρίχνουν χοντρό θάψιμο και ένας γράφει διθυράμβους. Γενικά, δεν κοιτάω σχεδόν ποτέ τι προτείνουν οι επαγγελματίες κριτικοί. Αντίθετα, τα σχόλια στο imdb με βοηθούν να αξιολογήσω το ρίσκο, όταν δεν είμαι απόλυτα σίγουρος για την ταινία. Ενδιαφέρουσα λοιπόν περιγραφή, βαθμός ρίσκου αποδεκτός με βάση τα σχόλια, εισητήρια λοιπόν και φύγαμε…

ΟΚ. Πολύ καλός ο πρωταγωνιστής. Ευχαριστηθήκαμε και το δεκάλεπτο φρενίτιδας που τα σπάει όλα. Καταλάβαμε και την κριτική ματιά του καλλιτέχνη πάνω στον καταναλωτισμό και την έλλειψη νοήματος του σύγχρονου τρόπου ζωής. Συμφωνήσαμε και με τις διάφορες φιλοσοφίες, όπως ότι “για τον καθένα έρχεται κάποια στιγμή που δεν μπορεί να αντέξει άλλες απώλειες και εκεί μπορεί να οδηγηθεί στο κακό”.

Όλα αυτά καλά, αλλά με το ζόρι κράτησαν 45 λεπτά.Και η ταινία ολόκληρη ήταν 97! Και καλά τα πρώτα 30 λεπτά. Άντε να δεχτώ ότι προσπαθεί να σε βάλει στο κλίμα και να σου δείξει πόσο βαρετή και ανούσια είναι η ζωή. Που δεν μπορώ να πω, μάλλον το καταφέρνει καλά, μιας και το μισό σινεμά άδειασε στο μισάωρο (εκτός βέβαια από τον τυπά με τα μαλλιά που πετάγανε, ο οποίος καθόταν ακριβώς μπροστά μου — κλασσική γκαντεμιά)! Αυτά τα τελευταία 20 λεπτά όμως, τι τα ήθελε ο καλλιτέχνης;

Γαμώ την κουλτούρα μου γαμώ…