Καλή η συγκατοίκηση, αν τα βρίσκεις βέβαια με το/τη συγκάτοικο, αλλά ακόμα καλύτερα όταν φεύγει και μένεις μόνος στο σπίτι για μια βδομάδα. Σα να ξαναγίνεσαι 15-16 χρονών, που φεύγαν οι γονείς σου και σε αφήναν πρώτη φορά μόνο. Και σαν υπάκουο και καλό παιδί αγνοούσες τις οδηγίες τους και το έριχνες στα ξενύχτια, στο junk food, στα parties και βεβαίως σε τετ-α-τετ με το ”πρόσωπο”!

Βέβαια μετά επανέρχεσαι στην πραγματικότητα, όπου δεν υπάρχουν εκπλήξεις και parties, ενώ η μόνη παρέα είναι η δουλειά και τα papers. Ακόμα κι έτσι όμως, άλλη άνεση και απόλαυση…