μας έκλεισαν κάτι αμερικανίδαι γυναίκαι σε μια αίθουσα, θυληκά μόνο, και μας έβγαλαν την πίστη ανάποδα να γίνουμε μανούλες. Δεν ξέρω γιατί και τι πρόβλημα έχουν αλλά εγώ σήμερα θα γράψω στο evaluation form να μην τις ξανακαλέσουμε τις σπαστικές. Εμένα με έτρωγε ο κώλος μου να τρέξω να βρω τα αγόρια μου (έχω χάσει μέτρημα) και αυτές μιλούσαν για τον ρόλο του ωαρίου στην σύγχρονη ακαδημαική κοινωνία της αρχιτεκτονικής υπολογιστών.
Μετά παίξαμε λίγο τις σπάις γκέρλς (γνωστό rpg παιχνίδι ανάμεσα σε γυναίκες) και είπαμε πόσο δεν μας λείπουν οι άντρες, και πόσο γουστάρουμε την γυναικεία φιλία, και τι έξυπνες που είμαστε αλλά περίεργο! κανείς δεν το εκτιμά. Η φαγούρα στον κώλο μου προκειμένου να τρέξω να βρώ τ’αγόρια μου με έπιασε εντονότερα.
Όταν τέλειωσε και το θέμα της κοινωνικής ανισότητας που προέρχεται από το γεγονός πως δεν μπορούμε να παίξουμε τα μπαλάκια ένα-ένα, πιάσαμε το φλέγον ζήτημα: what’s your hobby?

Εσύ τι θα περίμενες να ακούσεις ρε κωστίκο; άντε καμμιά μουσική, ταινίες, κανένα πλέξιμο, καφές σε πλατεία και ατέλιωτο αραλίκι, οι γκόμενοι, το σεξ…. τέτοια πράματα. Αλλά όχι. Σε καμμία δεν άρεσαν αυτές οι ποταπές δραστηριότητες. Ολες ήταν ερωμένες της πουτάνας της αρχιτεκτονικής και των υπολογιστών. Μμμμμμμ. Ναι αλήθεια. Μέχρι και η φίλη σου η τέτα ρε…. που είναι γνωστό ότι η αγαπημένη της ασχολία είναι να χασκογελάει δεξιά και αριστερά δήλωσε ότι είναι λάτρης της καλλιτεχνικής φωτογραφίας και ερασιτέχνης φωτογράφος. Άσε με κουκλίτσα μου, ήμουν έτοιμη να σηκωθώ πάνω και να κατεβάσω τα βρακιά μου, έτσι όπως κάνουν οι αγγλοι στα γήπεδα και βγάζουν τα άτριχα κωλαράκια τους φόρα παρτίδα. Εγώ τα είπα έξω από τα δόντια. Θέλω να γίνω ροκ σταρ. Και μετά το μιτινγκ διαλύθηκε.