Τετάρτη 20 Ιουλίου. Αναχώρηση από το Manchester με 35 λεπτά καθυστέρηση γιατί κάποιος κάφρος κάπου χάζευε στο αεροδρόμιο και τον περιμέναμε με αποτέλεσμα να χάσουμε το slot για την απογείωση. Ως κλασικός γκαντέμης βέβαια, το γεγονός αυτό μου στοίχισε την ανταπόκριση από Φρανκφούρτη για Ρώμη, όπου έφτασα τελικά με 2.5 ώρες καθυστέρηση. Τρέξιμο στον ιμάντα με σκοπό να πάρω γρήγορα τη βαλίτσα για να προλάβω το τρένο που έφευγε μετά από 15 λεπτά, καθώς το φιλαράκι ήταν ήδη στη Ρώμη και περίμενε την αφεντιά μου 3 ώρες. Αμ δε! Η πτήση που πήρα ήταν γεμάτη Αμερικάνους που ταξίδευαν στην Ιταλία για κρουαζιέρα και ο καθένας κουβάλαγε τουλάχιστον δύο μεγάλες βαλίτσες. Ο νόμος του Μέρφυ σε εφαρμογή για άλλη μια φορά…Μετά από 55 λεπτά καταφέρνω να πάρω τη βαλίτσα, τρέξιμο μέχρι το τρένο, το οποίο το πρόλαβα στο τσάκ. Ένα λεπτό ακόμα και θα επιβιβαζόμουν όπως οι Dukes στο αυτοκίνητο τους!Απτόητος όμως αράζω στο τρένο και αρχίζω να χαζεύω την πόλη. Λοιπόν είναι απίστευτο τι πράγματα έχουν εντυπωθεί στον καθένα μας χωρίς να το έχουμε ποτέ συνηδειτοποιήσει. Εμένα το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν τα μπαλκόνια και οι τέντες!!!Μετά από δύο χρόνια στην Αγγλία, όπου δεν υπάρχουν μπαλκόνια (οι τέντες ασφαλώς αποτελούν ανέκδοτο), συνηδειτοποιήσα πόσο πολύ χαραγμένη είναι αυτή η εικόνα μέσα μου!

Άφιξη στο ξενοδοχείο. Αλλαγή ενδυμασίας από English style (μπουφάν, μακρύ παντελόνι) σε Μεσογειακό style. Wow!!! Βερμούδα, κοντομάνικο, γυαλιά ηλίου και ο ήλιος να με καίει μετά από δύο χρόνια…Ένοιωθα ότι πετούσα προς τον παράδεισο…

Και αρχίζουμε τις βόλτες…Και πλέον είμαι σίγουρος ότι βρίσκομαι στον παράδεισο!!!Γυναίκες…Πανέμορφες γυναίκες…Έχοντας δει και τις ξανθές και κάτασπρες Αγγλίδες με τα γαλαζοπράσινα μάτια έχω πια κατασταλάξει. Οι πιο ωραίες γυναίκες είναι από Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία. Και μη μου πεί κανείς για τη Κλώντια ή τη Heidi γιατί εγώ προτιμώ τη Μόνικα. Γούστα είναι αυτά τι να κάνουμε…

Για τους Ιταλούς δεν μπορώ να εκφέρω άποψη. Αυτό που μας έκανε όμως τρομακτική εντύπωση ήταν το ΚΑΜΑΚΙ. Αν κάποιος δεν το έχει ζήσει από κοντά δεν μπορεί να καταλάβει τι εννοώ. Μιλάμε ότι όλοι την “πέφτανε” σε ότι θηλυκό κυκλοφορούσε δίπλα τους. Το τι γέλια κάναμε, ιδίως με το τι λέγανε στις τουρίστριες δεν λέγεται. Να σημειώσω πως η πλειοψηφία δεν μιλάνε αγγλικά. Ένοιωθα ότι βρίσκομαι σε ταινία του Ψάλτη!

Επανέρχομαι… Και με φωτογραφίες για να ικανοποιήσω κάποιους απαιτητικούς αναγνώστες (ψωνάρα!!!) ;-)