Όσοι εχουν περάσει από τα ελληνικά πανεπιστήμια είμαι σίγουρος ότι έχουν τρομερές εμπειρίες από τη σχέση τους με τη γραμματεία της σχολή τους. Εμένα πάντως η γραμματεία των Ηλεκτρολόγων στο ΕΜΠ θα μου μείνει για πάντα αξέχαστη. Δεχόταν το κοινό (!) 11:00 με 13:00 κάθε μέρα. Ούτε λεπτό παραπάνω! Για την ακρίβεια 12:59 κατεβάζαν τα ρολά.Και βέβαια ότι χαρτί και να ζητούσες ήθελε τουλάχιστον 5-7 εργάσιμες για να ετοιμαστεί. Δηλαδή μιλάμε για πάνω από δυο εβδομάδες! Δε είχε καμία σημασία πόσο επείγον ήταν ή πόσο πολύ τους παρακαλούσες. Είχαν πάντα πολύ δουλειά για να ασχοληθούν με εσένα! (Άσχετο αν οι περισσότερες τα έξυναν κανονικότατα όλοι τη μέρα…)

Πάω προχτές στη γραμματεία (στις 15:30) στη σχολή εδώ στην Αγγλία να ρωτήσω πότε τελειώνουν οι εγγραφές. Και μου λένε 29 Σεπτέμβρη! Ναι, αλλά εγώ γυρίζω στις 3 Οκτώβρη. Αν λοιπόν ήθελα να γλιτώσω το πρόστιμο των 50 λιρών έπρεπε να εγγραφώ την Τετάρτη. Μαζεύω λοιπόν τα απαιτούμενα έγγραφα και πάω ξανά στη γραμματεία.

—”Γεια σας. Ήρθα για την εγγραφή. Ορίστε τα έγγραφα που ζητήσατε”.
—”Μάλιστα. Θα τα στείλουμε στον αρμόδιο καθηγητή για υπογραφή και από βδομάδα να έρθετε να συμπληρώσετε την απαιτούμενη αίτηση.”
— (Εγκεφαλικό) “Ξέρετε φεύγω για Ελλάδα και όταν γυρίζω θα έχει τελειώσει η προθεσμία”
— “Καλά θα δω τι θα κάνω.”

Αυτόματα, περνούν από τα μάτια μου μπροστά όλες οι εμπειρίες μου από την γραμματεία της σχολής στην Ελλάδα, όπου ότι και να έκανες ήσουν πάντα χαμένος! Φεύγω απογοητευμένος, κλαίγοντας ήδη τις 50 λίρες.

Σε 15 λεπτά έρχεται email, το οποίο με παρακαλεί (!!!) να περάσω από τη γραμματεία. Γεμάτος απορία επιστρέφω στον τόπο του εγκλήματος. Όπου με ενημερώνουν ότι πήγαν στον καθηγητή, τον έβαλαν να υπογράψει και μπορώ πλέον να εγγραφώ κανονικά!

Και όσο σκέφτομαι ότι από Δευτέρα πρέπει να πάω στο ΕΜΠ για να ζητήσω κάτι πιστοποιητικά, τρελαίνομαι…