Τρίτη βράδυ. Ο καινούριος υπολογιστής κάνει ακόμα update το Fedora, άρα no work tonight. Μοναξιές… Και ταυτόχρονα αυτός ο λαιμός μου με έχει πεθάνει. Χλωμό να τη σκαπουλάρω και να μην αρρωστήσω…Χμμμ… Πώς να περάσει και αυτό το βράδυ; Σοκολάτα ζεστή και zapping στην τηλεόραση μετά από πολύ καιρό. Στο BBC1 ειδήσεις (άστο, έχω και πονοκέφαλο), στο ΒΒC2 snooker (δεν έχω διάθεση τώρα), στο ΙTV2 Highlander, στο…What? Συντονισμός στο ITV2 και άραγμα στον καναπέ μπας και θυμηθώ τα νιάτα μου!

Θυμάμαι ότι η ταινία (όπως και η σειρά) μου άρεσε πολύ! Ακόμα θυμάμαι τις ξιφομαχίες με τον αδερφό μου και τις προσπάθειες να πάρουμε ο ένας το κεφάλι του άλλου, μιας και αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να πεθάνει ο αντίπαλος σου, ο οποίος κατά τα άλλα ήταν αθάνατος σαν και εσένα! Βέβαια συνήθως την πλήρωναν οι ομπρέλες (που να ψάχνεις για σπαθιά εκείνη την ώρα) και που και που κανένα βάζο… Με το που ξεκινάει η ταινία και πέφτει και το πρώτο τραγούδι των Queen έχω ήδη ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.

Δύο ώρες και κάτι μετά, δεν ξέρω τι να πώ. Μην παρεξηγηθώ. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με το σενάριο, την μη αληθοφάνεια της ιστορίας, το γεγονός ότι είναι μάλλον η μοναδική ταινία που μπορώ να δω τον C. Lambert. Αλλού είναι το “πρόβλημα”…

Η ταινία αυτή έχει γυριστεί το 1986. Εγώ σαν μικρό παιδί που ήμουν τότε δε θυμάμαι και πολλά από τη δεκαετία αυτή ή απλά θυμάμαι μόνο ότι θέλω. Αν όμως η ταινία αυτή περιέχει έστω και ψήγματα της αισθητικής της δεκαετίας του ‘80, δηλώνω ευτυχισμένος που διατηρώ περιορισμένες αναμνήσεις!