Κι έτσι μετά από 5 μήνες άκουσα και πάλι τη φωνή σου. Ήμουν πολύ πιο ψύχραιμος από ότι περίμενα. Και όταν κλείσαμε, δεν ήμουν τόσο χάλια όσο φανταζόμουν. Βέβαια, είναι ακόμα νωρίς και όπως είναι γνωστό, η νεκροψία θα δείξει…Όπως ήταν βέβαια φυσιολογικό, δε βγάλαμε κάποια άκρη. ΟΚ, και στους δυό μας έχει στοιχίσει η απόλυτη απομάκρυνση και μας έχει λείψει η επαφή. Αλλά ξέρω ότι εγώ δεν μπορώ να κάνω αλλιώς τη συγκεκριμένη στιγμή. Και βέβαια εσύ ακόμα δεν ξέρεις τι ζητάς και πώς να το αποκτήσεις.

Τώρα σαν καλός σχιζοφρενής, περνάω το βράδυ με soundtrack το παρακάτω κομμάτι (ευγενική προσφορά μιας καινούριας φίλης). Είμαι σίγουρος ότι ο δρόμος σου δε σε βγάζει εδώ, αλλά ας στο αφιερώσω …

“Σ’ έχω ώρες-ώρες μα το θεό

τόσο πολύ ανάγκη

πού τρέχουν απ’ τα μάτια μου

θάλασσες και πελάγη

Στείλε ένα γράμμα μια συλλαβή

αν έχεις τον θεό σου

πού κρέμομαι απ’ τα χείλη σου

κι είμαι στο έλεος σου

Ανάθεμά σε, δε με λυπάσαι

πού καίγομαι και λιώνω

πού μ’ έκανες και σ’ αγαπώ

και τώρα μαραζώνω

Κλειδώθηκαν οι σκέψεις μου

μες του μυαλού τα υπόγεια

αχ πόσα θέλω να σου πω

μα δεν υπάρχουν λόγια

Ανάθεμά σε, δε με λυπάσαι

πού καίγομαι και λιώνω

πού μ’ έκανες και σ’ αγαπώ

και τώρα μαραζώνω

πού μ’ έκανες και σ’ αγαπώ

και τώρα μαραζώνω…”


Παντελής Θαλασσινός, “Αναθεμά σε”