Έξω βρέχει. Στην οθόνη ο κώδικας πέριμενει εδώ και κανά δίωρο να προσθέσω καμιά γραμμή. Στα ηχεία ο Αγγελάκας. Από το μυαλό μου περνάνε 1000 σκέψεις, καμία από αυτές για memories και Java. Να τις γράψω σε ένα post.Να μιλήσω για το ΕΣΡ και την γελοία απόφαση του για τον Best. Ή μήπως να μεταδώσω τα φώτα μου και να συμβουλέψω τα αγοράκια να μεριμνούν έτσι, ώστε όταν κοιτούν ένα κοριτσάκι σε κάποια άλλη παρέα οι φίλοι τους να είναι σοβαροί και να μη γελούν, γιατί (όπως είναι φυσικό, ε;) το κοριτσάκι θα παρεξηγηθεί και θα νομίζει ότι το κοροιδεύουν. 45 μέρες και σήμερα έμειναν μέχρι να πάρω το αεροπλάνο για Αθήνα. 3 μέρες μέχρι το talk στο Symposium, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να ματαιωθεί (ελπίζω απλά αναβληθεί) ένα τρίημερο στην Βαρκελώνη.

Και πάλι σκέφτομαι εσένα. Φταίει μάλλον και το τραγούδι…

“Κι ακόμα μια φορά
Πως θα την φτάσω ελπίζω
Η αγάπη ορμάει μπροστά
Κι εγώ πίσω τρεκλίζω
Πέφτω και αυτή γελά
Μα εγώ πονάω και βρίζω
Και πάω να σηκωθώ ξανάΚι ακόμα μια φορά
Λέω θα της τραγουδήσω
Τραγούδια τρυφερά
Κι αρχίζω να γρυλίζω
Φαλτσάρω και γελά
Και σταματάω και βρίζω
Και πάω να της το πώ ξανά

Κι όταν καμιά φορά
Στέκει και την αγγίζω
Μου λέει είμαι φωτιά
Μα μοναχά δροσίζω
Κι άμα καώ γελά
Μα εγώ πονάω και βρίζω
Και πάω να γιατρευτώ ξανά”

(Γ. Αγγελάκας, “Η αγάπη ορμάει μπροστά”)Τελείωσε και το τσιγάρο. Τελείωσε και το cd. Μου φαίνεται ότι ο κώδικας θα περιμένει άλλο ένα βράδυ…