Το τελευταίο τρίμηνο του 2005 λόγω δουλειάς και έλλειψης διάθεσης δεν διάβασα κανένα βιβλίο. Με αποτέλεσμα να γυρίσω από την Ελλάδα με τη βαλίτσα φορτωμένη εκτός από προμήθειες και μπόλικα βιβλία. Μέχρι στιγμής λοιπόν έχουμε και λέμε:

“Η κρυφή σεξουαλική ζωή της τάξης του ‘60” : Δύο παλιοί συμμαθητές συναντιούνται μετά από χρόνια και αποφασίζουν να συγκεντρωθεί όλη η παλιά παρέα. Θέμα της βραδιάς η πιο κρυφή σεξουαλική ιστορία του καθενός. Σύμφωνα με τον εκδότη το βιβλίο είναι γραμμένο με ψευδώνυμο από γνωστό συγγραφέα και αναφέρεται σε ‘επώνυμους’ Αθηναίους/Αθηναίες. Κινείται ανάμεσα στην ερωτική νουβέλα και το “πορνό”. Η τελευταία ιστορία όμως έρχεται να ανταρέψει τα πάντα, αναγκάζοντας σε να δεις τελικά όλες αυτές τις ιστορίες μέσα από μια διαφορετική προοπτική. Άλλωστε όλοι έχουμε ακούσει και διηγηθεί ιστορίες παρόμοιας φύσης. Πού σταματά η αλήθεια και που αρχίζει η φαντασία; Και πόσο εύκολο είναι τελικά να ξεγελαστείς είτε είσαι απλώς ένας ακροατής είτε ακόμα και αν είσαι ο πρωταγωνιστής;

“Το σπίτι και το κελλί“ : Το 5ο μυθιστόρημα του Χ.Α.Χωμενίδη. Όταν διάβασα το πρώτο του βιβλίο, “Το σοφό παιδί”, έγινε αμέσως ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Το συγκεκριμένο όμως δεν με ενθουσίασε ιδιαίτερα. Πρόκειται για την ιστορία μιας ελληνικής τρομοκρατικής οργάνωσης, της “Εταιρίας”. Μέσα από την εξομολόγηση ενός “περιφεριακού” μέλους της οργάνωσης, ο οποίος είναι αποφασισμένος να προδώσει τους συντρόφους του προκειμένου να ικανοποιήσει τη δίψα του για εκδίκηση, σκιαγραφείται η ιστορία της οργάνωσης, τα μέλη της οποίας ονειρεύονταν την επανάσταση και κατέληξαν να πραγματοποιούν ένοπλες ληστείες και να παίζουν τα λάφυρα στο Χρηματιστήριο, διατηρώντας ταυτόχρονα την ψευδαίσθηση ότι αποτελούν “φορείς δικαιοσύνης”. Προφανώς και είναι στηριγμένο στη 17Ν. Έχω την αίσθηση παραπάνω από ότι θα έπρεπε. Το περίμενα καλύτερο…

“Ανήσυχοι Νεκροί“ : Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα γραμμένο από τον Υποδιοικήτη Μάρκο και τον Πάκο Ιγνάσιο Ταΐμπο ΙΙ, ο οποίος και δέχτηκε την πρόσκληση του “Υπό” να το γράψουν μαζί. Τα μονά κεφάλαια είναι γραμμένα από τον πρώτο, ενώ τα ζυγά και ο επίλογος από το δεύτερο. Τα πνευματικά δικαιώματα έχουν παραχωρηθεί μάλιστα σε ΜΚΟ που επιτελεί κοινωνικό έργο στην Τσιάπας. Πολύ ενδιαφέρουσα προσπάθεια, αν και λίγο δύσκολη στην ανάγνωση, καθώς η διαφορά στο στυλ γραφής από κεφάλαιο σε κεφάλαιο είναι τεράστια. Μόλις όμως το συνηθίσεις διαβάζεται ευχάριστα. Δεν αποτελεί κάποια τρομακτική ή πρωτότυπη αστυνομική ιστορία, μιας και δεν είναι άλλωστε αυτός ο σκοπός του βιβλίου. Αντίθετα, το “μυστήριο” προσφέρειαπλά τη δυνατότητα στους συγγραφείς να σε μυήσουν στην πολιτική και κοινωνική ζωή του Μεξικού, κύριο γνώρισμα της οποίας αποτελεί η διαφθορά και το ξεπούλημα της χώρας στις “μεγάλες δυνάμεις”.

Για τον “Παίκτη” του Ντοστογιέβσκη τι κριτική να κάνεις; Αρρώστια, μαύρο - κόκκινο και πλέον ένα από τα αγαπημένα βιβλία. Αντίθετα δεν θα μπορέσω να μη σχολιάσω το “Οχτώ“ , το οποίο μου δώσανε να διαβάσω ως ένα τρομακτικό συνομοσιωλογικό θρίλερ. ΜΙΑ ΜΑΛΑΚΙΑ ΚΑΙ ΜΙΣΗ. Αυτός ο κώδικας Da Vinci μας έχει καταστρέψει! Το ενδιαφέρον ήταν ότι η συγγραφέας ασχολήθηκε επαγγελματικά με τον προγραμματισμό όταν ακόμα ένας υπολογιστής έπιανε ένα ολόκληρο δωμάτιο και εργαζόταν για την αλγερινή κυβέρνηση κατά τη διάρκεια του πετρελαϊκού εμπάργκο του ΟΠΕΚ. Μάλιστα η εμπειρία της αυτή, της έδωσε και το έναυσμα για το βιβλίο αυτό. Τώρα πως προέκυψε η μαλακία αυτή, δεν ξέρω…