Παρασκευή μεσημεράκι. Μπουφάν, σκούφο, CDs, κλειδιά αυτοκινήτου και φύγαμε.

Καιρό είχα να ανέβω προς το βορρά. Σταματάμε στο York.












Για μια ακόμα φορά βέβαια ο καιρός είχε τα δικά του σχέδια.












Κι έτσι μετά από μια ώρα πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Και ο καιρός (επιβεβαιώνοντας για μια ακόμα φορά τους νόμους του Μέρφυ) φρόντισε να μας αποζημιώσει με ένα (μάλλον ειρωνικό) χαμόγελο.












Είχα ξεχάσει πόσο πολύ μου αρέσουν τα ταξίδια με το αυτοκίνητο, ιδίως τα βράδια με λίγη βροχή. Με συντροφιά τη μουσική, τα φώτα που έρχονται από απέναντι και ένα-δυό φίλους να απολαμβάνουν τη διαδρομή χωρίς να χρειάζεται να μιλούν. Και εσύ τραγουδάς από μέσα σου :


“…Κι εγώ ψιθυρίζω δικιά μου η χαρά
δικό μου το αίμα δικός μου κι ο τρόμος
Δεν είμαι μόνος δεν είμαι ο μόνος
Όλα είναι δρόμος
Η φωτιά η γιορτή η απώλεια ο πόνος
Ο κάθε μικρός θάνατος κι ο μεγάλος ο ατέλειωτος κόσμος
Όλα είναι δρόμος…”