Karaflos Metanastis

Αυτή τη μέρα την έχω συνδυάσει με το παρακάτω τραγούδι. Γιατί όταν πρωτοβγήκε ήμουν μικρός και η λέξη “κουφάλες” με προκαλούσε. Γιατί στην εφηβεία με συγκινούσε η πράξη των ανθρώπων αυτών και ήθελα να τους μοιάσω. Γιατί όταν μπήκα στο Πολυτεχνείο συνδέθηκα ακόμα περισσότερο συναισθηματικά με αυτή την ιστορία. Γιατί μεγαλώνοντας και άλλο σιχάθηκα αυτούς που προσπαθούσαν να το υποβαθμίσουν. Αλλά πάνω από όλα σιχάθηκα αυτούς που το χρησιμοποιήσαν σαν όχημα για προσωπικές φιλοδοξίες, προδίδοντας ταυτόχρονα τα όνειρα μιας ολόκληρης γενιάς.

Ένα από τα πράγματα που μου αρέσουν στο Manchester είναι η ποικιλία συναυλιών. Ότι μουσική κι αν ακούς σίγουρα θα βρεις κάτι που θα σου αρέσει (ΟΚ, μια μικρή εξαίρεση για μπουζούκια, αλλά όποιος θέλει τόσο πολύ ας πάει το βράδυ στο Bouzouki by night). Σχεδόν όλα τα μεγάλα ονόματα που κάνουν tour στο νησί, θα περάσουν από τα μέρη μας.Αλλά κάθε βδομάδα, θα βρεις κάτι λιγότερο mainstream που αξίζει να το ακούσεις. Έτσι, την Κυριακή το βράδυ στο Academy είδα τους Dirty Three. Για όσους δεν γνωρίζουν (όπως και εγώ πρίν την Κυριακή) αποτελούνται από ένα βιολί (το βιολιστή του Nick Cave), μια ηλεκτρική κιθάρα και drums. Μιάμιση ώρα απίστευτης μουσικής. Τρομακτική ένταση. Χρόνια είχα να αισθανθώ έτσι με ορχηστρικά κομμάτια. (Και όχι, δεν έφταιγαν μόνο τα pints!)

Support ήταν ο Josh Pearson. Πολύ καλός και αρκετά τρελός, θα έλεγα! Κάτι έχει φαίνεται το νερό στο Texas και όλοι ασχολούνται με αγγέλους και δαίμονες, ενώ ταυτόχρονα ο “good Lord” είναι καλός τους φίλος! Πολύ καλή μουσική (ο τύπος έπαιζε μόνος του και νόμιζες ότι άκουγες ένα τριμελές συγκρότημα), ωραία τραγούδια αλλά μέχρι και οι Άγγλοι γελούσαν με τα σχόλια περί “sweet Lord Jesus”. Anyway

Κάτι η συνεχόμενη βροχή εδώ και 3 μέρες. Κάτι το γεγονός ότι εδώ και 5 μέρες κοιτάζω την οθόνη χωρίς να μπορώ να γράψω δύο γραμμές κώδικα χωρίς να τις σβήσω αμέσως. Αποτέλεσμα, άλλη μια βδομάδα μαυρίλας και απογοήτευσης.Πάντα όμως βρίσκεται κάτι να σε ανεβάσει! Γύρισα πριν από κανά δύωρο από το live των Starsailor. Έχοντας τους δει και ζωντανά λοιπόν, μου αρέσουν ακόμα περισσότερο! Πρόσθεσε και τον τύπο που ήταν support και ο οποίος (ούτε επίτηδες να το έκανε!) έπαιξε ένα πάρα πολύ ωραίο κομματάκι με τον εύγλωττο τίτλο “Cheer up you miserable fuck”!

Στην επιστροφή στο σπίτι πέφτω στη Λάμψη, την οποία δείχνει το BBC υποθέτω λόγω Haloween. Αγαπημένη ταινία! ΟΚ, είναι θρίλερ, αλλά όταν τελειώνει και εκτιμάς τη σκηνοθεσία του Kubrick και το ρεσιτάλ του Jack Nickolson δεν μπορείς παρά να χαμογελάσεις!Για να δούμε λοιπόν τι επιφυλάσει το Σαββατοκύριακο…

Δευτέρα πρωί. Ψυχολογία στο μηδέν. Διάθεση για δουλειά υπό το μηδέν. Στο γραφείο όμως πάνω με περιμένει δέμα από Ελλάδα!Μέχρι που ήρθα στην Αγγλία δε συμμεριζόμουν την τρέλα ορισμένων ανθρώπων για τα γράμματα και τα δέματα. Θεωρούσα ότι η τεχνολογία (τηλέφωνο, emails, messenger κτλ) μπορεί να καλύψει και με το παραπάνω την ανάγκη για επικοινωνία. Τα τελευταία δύο χρόνια όμως έχω αναθεωρήσει. Η προσμονή και τελικά το αίσθημα της ικανοποίησης που νιώθεις όταν ανοίγεις το φάκελο είναι κάτι που δεν το αλλάζω με τίποτα. Ακόμα και όταν ξέρω τι περιέχει το δέμα, μιας και εγώ ο ίδιος έχω κάνει την παραγελλία.

Αχ ρε μανούλα… Έχουμε και λέμε λοιπόν :

— Γιάννης Αγγελάκας και οι Επισκέπτες : “Από ‘δω και πάνω”
— Β. Παπακωνσταντίνου : “Ηρώδειο 2005″
— Αctive Member : “blah - blasphemy”

Το cd του Αγγελάκα είναι με διαφορά ότι καλύτερο έχω ακούσει φέτος από την ελληνική σκηνή. Στίχοι που θυμίζουν παλιά τραγούδια από Τρύπες και μουσική που θυμίζει τις συνεργασίες του με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Απλά κορυφαίο!

Τα υπόλοιπα 2 cds είναι επίσης πολύ καλά, αλλά δεν τα έχω ακούσει ακόμα πολύ. Βλέπεις ακού το πρώτο σε repeat εδώ και 2 μέρες!

Τρίτη βράδυ. Ο καινούριος υπολογιστής κάνει ακόμα update το Fedora, άρα no work tonight. Μοναξιές… Και ταυτόχρονα αυτός ο λαιμός μου με έχει πεθάνει. Χλωμό να τη σκαπουλάρω και να μην αρρωστήσω…Χμμμ… Πώς να περάσει και αυτό το βράδυ; Σοκολάτα ζεστή και zapping στην τηλεόραση μετά από πολύ καιρό. Στο BBC1 ειδήσεις (άστο, έχω και πονοκέφαλο), στο ΒΒC2 snooker (δεν έχω διάθεση τώρα), στο ΙTV2 Highlander, στο…What? Συντονισμός στο ITV2 και άραγμα στον καναπέ μπας και θυμηθώ τα νιάτα μου!

Θυμάμαι ότι η ταινία (όπως και η σειρά) μου άρεσε πολύ! Ακόμα θυμάμαι τις ξιφομαχίες με τον αδερφό μου και τις προσπάθειες να πάρουμε ο ένας το κεφάλι του άλλου, μιας και αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να πεθάνει ο αντίπαλος σου, ο οποίος κατά τα άλλα ήταν αθάνατος σαν και εσένα! Βέβαια συνήθως την πλήρωναν οι ομπρέλες (που να ψάχνεις για σπαθιά εκείνη την ώρα) και που και που κανένα βάζο… Με το που ξεκινάει η ταινία και πέφτει και το πρώτο τραγούδι των Queen έχω ήδη ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.

Δύο ώρες και κάτι μετά, δεν ξέρω τι να πώ. Μην παρεξηγηθώ. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με το σενάριο, την μη αληθοφάνεια της ιστορίας, το γεγονός ότι είναι μάλλον η μοναδική ταινία που μπορώ να δω τον C. Lambert. Αλλού είναι το “πρόβλημα”…

Η ταινία αυτή έχει γυριστεί το 1986. Εγώ σαν μικρό παιδί που ήμουν τότε δε θυμάμαι και πολλά από τη δεκαετία αυτή ή απλά θυμάμαι μόνο ότι θέλω. Αν όμως η ταινία αυτή περιέχει έστω και ψήγματα της αισθητικής της δεκαετίας του ‘80, δηλώνω ευτυχισμένος που διατηρώ περιορισμένες αναμνήσεις!

“As soon as you’re born they make you feel small
By giving you no time instead of it all
Till the pain is so big you feel nothing at all
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be They hurt you at home and they hit you at school
They hate you if you’re clever and they despise a fool
Till you’re so fucking crazy you can’t follow their rules
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

When they’ve tortured and scared you for twenty odd years
Then they expect you to pick a career
When you can’t really function you’re so full of fear
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

Keep you doped with religion and sex and TV
And you think you’re so clever and class less and free
But you’re still fucking peasants as far as I can see
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be

There’s room at the top they are telling you still
But first you must learn how to smile as you kill
If you want to be like the folks on the hill
A working class hero is something to be
A working class hero is something to be
If you want to be a hero well just follow me
If you want to be a hero well just follow me”

“Κοιτάς μακριά μα δεν μου λες τι βλέπεις
μιλάς σωστά μα δεν μου λες τι ξέρεις
έτσι κι εγώ δεν θα σου πω ποτέ μου
πως πάντα θα σε αγαπώΚι αναζητώ στα λυπηρά τραγούδια
μα δεν μπορώ να βρω άλλα καινούρια
τι ήταν κι αυτό το ξαφνικό Θεέ μου
πήρα μονόδρομο ακριβό

Και κάνω ευχές σαν πέφτουνε τα αστέρια
μα εσύ δεν θες να ‘ρθεις τα καλοκαίρια
σβήσε κι αυτό το όνειρο χαμένο
κουράστηκα να νοσταλγώ “