Fun
Έστω και καθυστερημένα αποφάσισα να βγω από τη μιζέρια του τελευταίου μήνα και να ανταποκριθώ στις 2 (ok, βασικά 3) προσκλήσεις από Χημείο και Wise Aineolach. Κάπως σαν το πιτσιρίκι που βαρέθηκε να κοιτάει τα υπόλοιπα παιδιά από τη γωνία του, έστω κι αν το παιχνίδι έχει πια τελειώσει.
1) Πολύ μικρός ήθελα να γίνω αστροναύτης και μετά γιατρός, όπως μάλλον και τα περισσότερα αγοράκια. Πολύ γρήγορα όμως άλλαξα μυαλά και η απάντηση στην ερώτηση “Τί θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;” έγινε “Ότι και ο μπαμπάς!”. Πάντα με ενθουσίαζε που μπορούσε να φτιάξει ότι χάλαγε. Έτσι μετά από χρόνια κατέληξα στο Πολυτεχνείο. Δυστυχώς οι περισσότεροι φίλοι επιμένουν ότι περισσότερο καταστρέφω παρά διορθώνω.
2) Μουσική και ταινίες αποτελούν μεγάλες αγάπες. Αλλά με τίποτα δεν μπορώ να περάσω πολλές μέρες χωρίς να διαβάζω κάποιο βιβλίο. Κοιτάζοντας πίσω όλα ξεκίνησαν από τον Ιούλιο Βερν, τους Μυστικούς Επτά και το Μέγα Αλέξανδρο του Καζαντζάκη.
3) Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι δεν είναι καλό να κρύβεις τα συναισθήματα σου και δεν είναι μαγκιά να το παίζεις σκληρός. Πλέον όταν μια ταινία, ένα βιβλίο με κάνει να δακρύζω δεν το κρύβω και το παραδέχομαι.
4) Τρελαίνομαι να μπλέκω σε συζητήσεις με φίλους, να βρίσκω τρελά επιχειρήματα για την πιο απίθανη άποψη και να τους οδηγώ στα άκρα. Αν τους ρωτήσεις λένε ότι απλά είμαι αντιδραστικός, ενώ κάποιοι υποστηρίζουν ότι αντί για μηχανικός θα έπρεπε να είχα γίνει δικηγόρος.
5) Μετά από 4 χρόνια στην Αγγλία, ακόμα δεν μπορώ να συνηθίσω το lunch στις 12:00. Κι αν συνήθισα και μ’ αρέσει ο κόκκινος ουρανός το βράδυ εδώ, με τίποτα δεν τον αλλάζω με τον ουρανό στην παραλία τα βράδια σε κάποιο νησί στην Ελλάδα.
Μετά από πολύ καιρό, αποφασίζεις να κάνεις ένα τσιγάρο. Ψωνίζεις ένα μικρό καπνό και για κάποιο μυστήριο λόγο δεν παίρνεις χαρτάκια και αναπτήρα, σίγουρος πως στο πάνω συρτάρι δεξιά από το γραφείο έχεις παραχώσει όλα τα απαραίτητα σύνεργα. Τα οποία περίσσεψαν από την τελευταία φορά (κάμποσους μήνες πριν) που τα χρησιμοποίησες.
Φτάνεις σπίτι, ανοίγεις το συρτάρι. Χα! Να ο αναπτήρας! Φωτογραφίες, μπαταρίες, γυαλιά, λουκέτα, κλειδιά, συνδετήρες, συρραπτικό, δρομολόγια τρένων και λεωφορείων, χαρτάκια πουθενά. Ψύχραιμα, κατεβαίνεις στο κάτω συρτάρι. Καλώδια, CDs, φωτογραφική μηχανή, άλλα καλώδια κι άλλες μπαταρίες (τις οποίες βέβαια δε βρίσκω ποτέ όταν χρειάζομαι). Πανικός. Τρίτο και τελευταίο συρτάρι. Λογαριασμοί, ακουστικά και χαρτάκια!
Ευτυχία…Στρίβεις το τσιγάρο σου, ανάβεις (είδες που ο αναπτήρας αντέχει ακόμα;) και απολαμβάνεις τη γλυκιά ζάλη που σε πιάνει, καθώς έχει περάσει καιρός από την προηγούμενη φορά…
Οχτώ τζούρες αργότερα βρίζεις θεούς και δαίμονες, καθώς το χαρτάκι έχει αρχίσει να ξεκολλάει και αναγκάζεσαι να το συγκρατείς να μην ανοίξει! Βέβαια όλα τα χαρτάκια έχουν το ίδιο πρόβλημα και το μαγαζί έχει κλείσει. Και δεν τα πήρες πριν για 15 ολόκληρες πένες γαμώ τη τσιγγουνιά μου!
Δυστυχώς οι κακές συνήθειες δεν κόβονται εύκολα. Κάποιο βράδυ (συνήθως μοναχικό) ξανακάνεις το λάθος. Άλλωστε ο δολοφόνος επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος. Έστω από περιέργεια.
Πάντως τα υποψήφια και αθώα θύματα ακόμα τριγυρνούν και σε ψάχνουν. Αυτό δεν είναι το κύριο χαρακτηριστικό του επιτυχημένου κυνηγού; Πρώτα πέφτουν θύμα της γοητείας και μετά θυσιάζονται αυτοβούλως!
Anyway, το μήνυμα είναι το εξής: Θα σε πετύχουμε ποτέ στο τηλέφωνο ή σχεδιάζεις καμιά καινούρια πλεκτάνη πάλι;;;
Ευτυχώς που υπάρχει και ο ΑΝΤ1 για να προστατεύσει το μέλλον της ανθρωπότητας, τα παιδιά. Ιδίως τα 4 τελευταία μπορούν να διαστρέψουν σε τέτοιο βαθμό τα παιδιά, που να τα κάνουν να σκέφτονται και να επικοινωνούν. ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ! Σατανάδες θα τα κάνουμε τα παιδιά μας;;;
Τώρα εκτός από την τηλεοπτική συχνότητα, ο ΑΝΤ1 θα προσφέρει τις σημαντικές του υπηρεσίες και διαδικτυακά, αγωνιζόμενος όπως πάντα για τη σωστή και ομαλή πνευματική καλλιέργεια των ανθρώπων.
Είμαι πολύ συγκινημένος….
PS: Ρε, λες να αποτελεί γκρίζα διαφήμιση αυτό το κομμάτι του άρθρου στην Ελευθεροτυπία;;;; Έλα τώρα! Κακίες!!!
“Abandon all hope, ye who enter here” [*]
Για σένα λέω, που θες να ασχοληθείς με την έρευνα!
[*]Από τη Θεία Κωμωδία του Δάντη, γραμμένο στις πύλες της Κόλασης

