Karaflos Metanastis

Ένα ποτήρι Dalwhinnie 15άρι (αγορασμένο στη Royal Mile) και ένα τσιγάρο (από τα κομμένα). Μια φωνή λέει “για το καλό”. Μπα, μάλλον για το γαμώτο. Χαμηλώνω το ραδιόφωνο να μην ακούω το Χατζηγιάννη να δηλώνει με πυγμή “Μη με ονειρευτείς”.

Ο Γενάρης τα τελευταία χρόνια έχει αγορευτεί σε μισητό μήνα. Οι διακοπές που τελειώνουν πάντα πιο γρήγορα από ότι θες. Η όλο και πιο δύσκολη προσαρμογή πάλι στη δουλειά. Τα “new year’s resolutions”, τα οποία ήδη έχεις ξεγράψει από τις πρώτες 15 μέρες του μήνα. Καλά δεν πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερη μαλακία από τα resolutions αυτά. Λες και πρέπει να αλλάξει ο χρόνος για να αλλάξεις αυτά που δε γουστάρεις στη ζωή σου! Σα να λέμε “δίαιτα από Δευτέρα…”.

Τελευταία τζούρα. Μπήκε και ο Φλεβάρης. Τα resolutions για πτυχία, δουλειά, template, βιβλία, posts, ταξίδια, ταινίες άλλη φορά. Κρατώ μόνο ένα. Αύριο για μπύρες! Α, και του χρόνου σε άλλη πόλη!

Η Ινδή του μπροστινού γραφείου κουβαλά τις τελευταίες μέρες μαζί της το mp3 player. Φοράει τα ακουστικά και παίζει με τη Matlab. Από χτες όμως πρέπει να ακούει συνέχεια το ίδιο τραγούδι και μάλιστα αρκετά δυνατά. Βλέπεις, δε συνειδητοποιεί ότι μουρμουρίζει τόσο δυνατά ώστε να την ακούω.

Δεν ξέρω αν φταίει το χτεσινό ξενύχτι, αλλά εδώ και μισή ώρα μου ακούγεται σαν τη Βουγιουκλάκη να μουρμουρίζει “Έχω ένα μυστικό…”. Α ρε γιαγιά, από ότι φαίνεται μου έχεις δημιουργήσει τρελά τραύματα με εκείνες τις ταινίες!

Πάω για meeting.”…άστο το καμουτσίκι απ’ το χέρι…”

50 μέρες μετά. Πώς πέρασε έτσι ο καιρός; Μήπως θα είχε νόημα να μετράς τις ώρες και που τις αφιερώνεις; Δουλειά, ξενύχτια, ποτά, ξενύχτια. Εργαστήρια, σινεμά, κώδικας, internet, DVDs. Φίλοι, γνωστοί, φίλοι, βόλτα, στο τηλέφωνο… Άστο ούτε έτσι συμφέρει. Το θέμα είναι ότι περνάει…

3 μέρες ακόμα για να πάρω το αεροπλάνο. Γαμώ το κερατό μου δεν περνούν με τίποτα οι μέρες!!!

Το αξιοσημείωτο του καλοκαιριού αυτού ήταν η επιδρομή του ελληνικού λόμπι στο summer school (κατάντια έέέ;;;). Κόσμος και κοσμάκης, παλιοί γνωστοί, νέες γνωριμίες, ποτά, φαγητό και βέβαια το ΠΑΡΤΥ της τελευταίας βραδιάς. Trust me, όποιος δεν έχει δει 20 Ηλεκτρολόγους σε 2 γραμμές να χορεύουν το “Τσιουάουαααα” δεν έχει δει τίποτα στη ζωή του. Οι γυναίκες της παρέας έκαψαν καρδιές και ήταν περιζήτητες από φοιτητές και καθηγητές. Βέβαια πάντα γυρίζαν σε μας. Υποθέτω ότι ο σοφός λαός έχει δίκιο που λέει “παπούτσι από τον τόπο σου..”

Ποντάροντας στον μπλογκοεθισμό έπεισα και τη Λεπίδα να γράψει κανά post. Οι θαυμαστές της την ανακάλυψαν εδώ και εγώ νιώθω περήφανος για αυτή την καλή μου πράξη. Και σαν καλός ρουφιάνος δηλώνω ότι η συχνότητα των posts της είναι δικό της θέμα και δεν έχει να κάνει με μένα. Δυστυχώς δεν μπορώ να πω παραπάνω, γιατί κρατά ντοκουμέντα (φωτογραφίες, videos) κι εγώ δεν θυμάμαι τι περιέχουν. ΡΕ ΡΕΜΑΛΙΑΑΑΑΑ, τί θα γίνει με αυτά που περιμένουμε να μας στείλετε (photos, videos, τραγούδια);;;;

Έχει πάει 3 η ώρα, ο Μελωδία παίζει Ευριδίκη και στο καπάκι Νταλάρα να τραγουδά Υπόγεια Ρεύματα. Μου πέφτει λίγο βαρύ και δε θέλω να ξενερώσω από την ταινία που μόλις είδα. Δεν ξέρω ποιος από όλους τους συμβολισμούς που βρήκα για την ταινία αυτή αληθεύει, εγώ όμως έχω μείνει άφωνος. Ξεκινώ τα τελευταία simulations και πάω να ονειρευτώ την εκδίκηση της πλέμπας των διδακτορικών.

Εδώ και 10 μέρες τουλάχιστον έχουν ξεκινήσει οι βροχές και έχουν εμφανιστεί τα μπουφάν. Το ταξίδι στην Ελλάδα αναβάλλεται επ’ αόριστον, το ίδιο και το τρίημερο στο Δουβλίνο. Αδιαφορώντας πλήρως για γκρίνιες περί καύσωνα σε άλλα μέρη, νομίζω ότι και τυπικά πια μπορώ να κηδεύσω και αυτό το καλοκαίρι. “Είχα πει θα φύγω, είχα πει, κι όμως είμαι ακόμα εδώ”.

PhD ?= Personal hellish Days

Η μεγάλη μαγκιά του διδακτορικού είναι ότι κάποιες στιγμές μισείς κάτι, το οποίο μέχρι πριν λίγο γούσταρες μέχρι αηδίας. Ξέρω, τα όρια μεταξύ αγάπης και μίσους είναι δυσδιάκριτα, αλλά τον τελευταίο καιρό η διαδρομή από την κορυφή στον πάτο έχει καταντήσει roller coaster. Σου κάνουν και την ερώτηση ταμπού “Πότε τελειώνεις;” και μετά αναρωτιούνται γιατί έχεις πρασινίσει σαν τον Hulk. Και σε αποτελειώνουν με την παρατήρηση “Πολλά νεύρα τώρα τελευταία!“. Καλά μιλάμε ούτε η Πυθία να ήσουν!!!

(more…)

Όταν το blog αυτό βρισκόταν στο blogspot είχα κοτσάρει την Creative Commons License. Όταν μεταφέρθηκα στο καινούριο server και έφτιαξα το template το αμέλησα. Κάτι το ότι δεν πιστεύω ότι κάποιος θα μπορούσε ποτέ να θέλει κάτι από αυτά, κάτι το ότι βαρέθηκα να φτιάξω μια ακόμα σελίδα, το άφησα και τελικά το ξέχασα.

Σήμερα τσεκάροντας μετά από καιρό τον tracker (αλήθεια λέω ρε!!!Μετά από πολύύύύ καιρό!) ανακάλυψα αυτό! Κάποιος τύπος τσίμπησε το post που έκανα για το διαβατήριο και το αντέγραψε στο forum. Από ότι φαίνεται κάποιοι το μυρίστηκαν και μάλιστα στα σχόλια του παράθεσαν και το link του post μου. Η απάντηση του ήταν βέβαια ότι αυτός το έχει γράψει μιας και αυτός είμαι εγώ!!!

Παρακαλείται το δεύτερο μισό του διχασμένου μου εαυτού να στρωθεί στη δουλειά μπας και πάρουμε το διδακτορικό και επειγόντως να προσθέσει κάτι στο πορτοφόλι γιατί ΜΑΣ λείπουν καμιά 200αριά λίρες!

PS: Πάντως, επειδή η μαλακία που δέρνει ορισμένους είναι ανίκητη όπως φαίνεται, κότσαρα την Copyleft. Όποιος ενδιαφέρεται βρίσκεται πάνω στα links. Και για να είμαστε και τυπικοί, τη σελίδα την αντέγραψα από το blog του J95 (ναι, το παραδέχομαι, απίστευτη βαρεμάρα σήμερα :D).

“One late autumn night the disciple woke up crying. So the master asked him:
– Did you have a nightmare?
– No.
– Did you have a sad dream?
– No. I had a sweet dream.
– Then why are you crying so sadly?
The disciple answered quietly, while wiping his tears
– Because the dream I had can’t come true…”

(more…)