Karaflos Metanastis

μας έκλεισαν κάτι αμερικανίδαι γυναίκαι σε μια αίθουσα, θυληκά μόνο, και μας έβγαλαν την πίστη ανάποδα να γίνουμε μανούλες. Δεν ξέρω γιατί και τι πρόβλημα έχουν αλλά εγώ σήμερα θα γράψω στο evaluation form να μην τις ξανακαλέσουμε τις σπαστικές. Εμένα με έτρωγε ο κώλος μου να τρέξω να βρω τα αγόρια μου (έχω χάσει μέτρημα) και αυτές μιλούσαν για τον ρόλο του ωαρίου στην σύγχρονη ακαδημαική κοινωνία της αρχιτεκτονικής υπολογιστών.
Μετά παίξαμε λίγο τις σπάις γκέρλς (γνωστό rpg παιχνίδι ανάμεσα σε γυναίκες) και είπαμε πόσο δεν μας λείπουν οι άντρες, και πόσο γουστάρουμε την γυναικεία φιλία, και τι έξυπνες που είμαστε αλλά περίεργο! κανείς δεν το εκτιμά. Η φαγούρα στον κώλο μου προκειμένου να τρέξω να βρώ τ’αγόρια μου με έπιασε εντονότερα.
Όταν τέλειωσε και το θέμα της κοινωνικής ανισότητας που προέρχεται από το γεγονός πως δεν μπορούμε να παίξουμε τα μπαλάκια ένα-ένα, πιάσαμε το φλέγον ζήτημα: what’s your hobby?

Εσύ τι θα περίμενες να ακούσεις ρε κωστίκο; άντε καμμιά μουσική, ταινίες, κανένα πλέξιμο, καφές σε πλατεία και ατέλιωτο αραλίκι, οι γκόμενοι, το σεξ…. τέτοια πράματα. Αλλά όχι. Σε καμμία δεν άρεσαν αυτές οι ποταπές δραστηριότητες. Ολες ήταν ερωμένες της πουτάνας της αρχιτεκτονικής και των υπολογιστών. Μμμμμμμ. Ναι αλήθεια. Μέχρι και η φίλη σου η τέτα ρε…. που είναι γνωστό ότι η αγαπημένη της ασχολία είναι να χασκογελάει δεξιά και αριστερά δήλωσε ότι είναι λάτρης της καλλιτεχνικής φωτογραφίας και ερασιτέχνης φωτογράφος. Άσε με κουκλίτσα μου, ήμουν έτοιμη να σηκωθώ πάνω και να κατεβάσω τα βρακιά μου, έτσι όπως κάνουν οι αγγλοι στα γήπεδα και βγάζουν τα άτριχα κωλαράκια τους φόρα παρτίδα. Εγώ τα είπα έξω από τα δόντια. Θέλω να γίνω ροκ σταρ. Και μετά το μιτινγκ διαλύθηκε.

Όπως κάθε χρόνο, έτσι κι αυτές τις απόκριες ο κωστής είχε μια άσβεστη λαχτάρα να καρναβαλίσει. Και να καννιβαλίσει επίσης.Θα μπορούσε να βάλει υποψηφιότητα και για βασιλιάς καρνάβαλος, τρία χρόνια απανωτά στο κουρμπέτι, τι στο διαολο, ο σχιζοφρενής, καραφλός, δολοφόνος με το πριόνι (και μεσα σε αυτά κάνε και ενα add το “μετανάστης”), κωλώνει;

ο κωστής είχε λοιπόν την άσβεστη λαχτάρα, επίσης όμως είχε μια άσβεστη λαχτάρα και ο supervisor του (να τον ξεφορτωθεί) και άλλη μια άσβεστη λαχτάρα η μανούλα (να τον επαναφορτιστεί). Γι αυτό έκλεισε βιαστικά το παράθυρο, έσβησε το τσιγάρο με μανία και γύρισε στο διάβασμα του έπους “compilers for late PhD students - how to write your thesis within ten days” σηκώνοντας απελπισμένος τους ώμους.

μερικά ναυτικά μίλια μακριά, ένα περίεργο τρίο, δύο γυναίκες - ένας άντρας, η απόλυτη φαντασίωση του αρσενικού, καθόντουσαν στην βεράντα του υπερπολυτελούς ιταλικού θερέτρου, έπιναν τα κοκτέηλ τους το ένα μετά το άλλο και κάπνιζαν ασταμάτητα αμερικάνικα τσιγάρα. Αυτο το παίρνω πίσω. Ελληνικά τσιγάρα….. θυμόντουσαν παλιές ένδοξες στιγμές και !ω του θαύματος, ζούσαν νέες πρωτόγνωρες εμπειρίες. Λαίμαργα ρουφούσαν κάθε σταγόνα ήλιου και αλκοόλ, τα βράδια τους έβρισκαν στην βεράντα να κάνουν socializing με ψηλούς, ξανθούς υπερβόρειους και μελαχρινές πικάντικες ιταλιδούλες (ο καθένας στο είδος του) και γενικά επικρατούσε μια χάλια κατάσταση στην ατμόσφαιρα, σου λέω άσε, τα τρία σίγμα, σαν, σιιιιι, σεξ, μιζέρια ρε παιδί μου.

Σε μια στιγμή και ενώ το τρίο κάνει sunbathing στην βεράντα περνάει μπροστά τους ο ινδός γκουρού Γκούρι -απο το αγγούρι-, (πολύ σεξουαλικό γκομενάκι, κάμα σούτρα μιλάμε, η στάση του ερωτευμένου ελέφαντα, τρελό αγόρι) και η μελαχρινή καλλονή αφήνει να της ξεφύγει ένα φωνήεν θαυμασμού “α ρε μάνα μου, να σε βάλω κάτω να ξεχάσεις την θεά κάλλι και αυτομάτως να πάρω το ρημάδι το διδακτορικό μαζί με πέηπερ, αι σιχτίρ την μοίρα μου που όλο οι προπτυχιακοί μου κάθονται”. Ο αρσενικός υπερμεσογειακός άδωνις της παρέας πετάχτηκε πάνω φανερά ενοχλημένος “κανόνισε μάνα μου να μου ξελογιάσεις και την άλλη. Μετά πάνε εσύ να πεις στον δημήτρη τα καθέκαστα γιατί εγώ υποσχέθηκα ότι θα σας στρώσω”. Αυτό το “θα σας στρώσω” θύμισε αυτομάτως και στους τρεις τον άμοιρο κωστή-under-piles-of-books, έτσι όπως λέμε σεξπιρ-upon-avon που ίσως να μην το λέμε επίσης.

Η ξανθιά της παρέας τίναξε ένα ζουζούνι που λιαζόταν στο αγαλματένιο μπουτάκι της. “ΟΟΟΟ, πουρ κωστης, γουατ αρ γιου θινκ χι μαιτ μπι ντουινγκ ραιτ ναου?”

“ντιαρ” απαντά ο προλεμαίος “ποσσιμπλι γκρινιάζει αζ όλγουεηζ και πήζει επίσης αζ όλγουεζ”

“χαχαχα, τον καημενούλη. Ευτυχώς φέτος τον ξεφορτωθήκαμε από το καρναβάλι. Ας του δώσουμε όμως αφορμή για κουτσομπολιό και γκρίνια, σάμθινγκ του τσιρ απ” απάντησε ξέπνοα -γιατί τώρα περνούσε από μπροστά ο γερμαναράς, άντρακλας, ξανθιά τρίχα στο στέρνο, α ρε χέλγκα κάτσε να πιω δυο μπύρες ακόμα και θα σου δείξω τον μαρξ αναποδα- που είχαμε μείνει;;;;

α ναι… έτσι λοιπόν σχολίασε η μελαχρινή καθώς άναβε ένα ακόμα τσιγάρο.

το ελληνικό λόμπι ξαναχτυπά!

“Past, present, future“. Αυτό είναι ένα LP των morgana le fay με τα best of τους και εγώ δεν θα ήξερα την ύπαρξή τους αν δεν είχα πάει να επιμορφωθώ στο summer school στην ιταλία που δεν ήταν για μουσική (www.pandora.com, δοκίμασέ το) αλλά για υπολογιστές και αν επίσης είχα ακολουθήσει το ένστικτό μου που με πρόσταζε να μείνω μακριά από τον σουηδό, τον soul mate μου, my brother in metal που πρόκειται να παντρευτεί γι αυτό μην γίνουν συσχετισμοί παρακαλώ και πολύ χάρηκα που τον γνώρισα αλλιώς θα νόμιζα ότι ο brother in shred είναι ο soul mate μου και θα πλανιόμουν πλάνην οικτρά.

This is mourning blade speaking, ασυνάρτητα ως συνήθως και η τέτα θα πρέπει να φοβηθεί τώρα γιατί το ΤΡΟΛ επέστρεψε από τις διακοπές. Όλοι με έβλεπαν να κάνω παρέα με τον κωστή και τον παύλο και δεν τολμούσαν να με πλησιάσουν. Φυσικά προτιμώ να πιστεύω ότι τους τρόμαζε ο ενδεχόμενος ανταγωνισμός με τους greek lovers παρά η μεγάλη, σουβλερή μύτη μου. Το βράδυ του αποχαιρετισμού ένας τύπος είχε αρπάξει το χέρι μου και το φιλούσε, τον είχα γνωρίσει την προηγούμενη μέρα και άκου σκηνικό. Ήταν κοντός και μαύρος, κιτρινόμαυρος, το πακιστανικό κιτρινόμαυρο και τον ρώτησα από που είναι. Καθόμασταν με μια παρέα ιταλών και πίναμε μπύρες και αυτός απάντησε σε σπαστά πακιστανοαγγλικά «Από την σουηδία». Μείναμε όλοι σαν τους μαλάκες να τον κοιτάζουμε μέχρι που ξεκόλλησα και δήλωσα ότι είναι ο κλασσικός τύπος σουηδού και έπρεπε να είχαμε μαντέψει την προέλευσή του…. μετά τον είδε ο αμερικάνος να μου φιλάει το χέρι και έσπευσε να κάνει κι αυτός το ίδιο. Κατέληξα σαν την νύφη του σατανά, όλοι να μου φιλάνε το χέρι και κανείς τα ροδοκόκκινα χειλάκια μου και για κάποια στιγμή σκέφτηκα αν έχουν συνειδητοποιήσει ότι τόση ώρα φιλάνε τα σάλια του προηγούμενου όπως ακριβώς συμβαίνει στις εικόνες των εκκλησιών.

Το τελευταίο βράδυ ο κωστής πόζαρε στις φωτογραφίες με την γνωστή πόζα του οξαποδώ, αυτήν \m/, και ο παύλος έβγαλε φωτογραφίες με όποιον άσχετο έβλεπε να ποζάρει για κάποιον άλλον άσχετο. Φωτογραφήθηκε επίσης με τον γερμανό αγαπημένο μου, την ώρα που είχαμε αγκαλιαστεί και ετοιμαζόμασταν να βγούμε ως εν δυνάμει ζεύγος την αναμνηστική φωτογραφία. Έχωσε την χοντρομουτσουνάρα του πίσω από τα κεφάλια μας και η τέτα δεν μας προειδοποίησε έτσι βγήκαμε σε μια γελοία πόζα του στυλ «ο γαμπρός, η νύφη και ο μεθυσμένος κουμπάρος». Τα συνολάκια που φορέθηκαν ήταν κυρίως μαύρα, εξώπλατα και έξω μπούτια εκτός από αυτά των εξ’αγγλίας διότι η τέτα και ο κωστής ήρθαν μέσω άμστερνταμ και εκεί κάπου έχασαν τις βαλίτσες τους. Οι βαλίτσες ήρθαν να τους βρουν στην ιταλία μετά από τρεις μέρες και μέχρι τότε γύριζαν ρακένδυτοι και εξαθλιωμένοι, με τα ίδια ρούχα και χωρίς εξτρά αξεσουάρ (η φρίκη του άντυ γουώρχολ). Όλοι χαρήκαμε όταν ήρθαν οι βαλίτσες τους κυρίως γιατί θα πλενόντουσαν και θα έβαζαν τα καθαρά τους!!!!! (αυτό είναι φρέντο αστείο…..). Μαζί με τα ρούχα ήρθαν και τα μαγιό αλλά τελικά δεν κάναμε πλατσα πλούτσα στην πισίνα γιατί η πισίνα ήταν στέρνα και πέραν των οκτώ ατόμων τίγκαρε. Γι αυτό τα ήπιαμε σε γνωστό μπαρ επί διήμερον και εδώ να σημειωθεί πως το μπαρ ήταν φτυστό το μπλου μόντευ (για τους πατρινούς που ξέρουν).

Ο φραντσέσκο, που τον ερωτεύτηκα ένα πρωί κατά τη διάρκεια του πρωινού, μου αποκάλυψε ότι δεν του αρέσει το πρωινό ξύπνημα και αυτό δείχνει ότι είμαστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλον. Ο κωστής καθόταν πολλές ώρες στο παγκάκι της βεράντας και κάπνιζε, πρέπει να θυμηθώ να τον ρωτήσω αν η στάμπα του παγκακίου έχει αποτυπωθεί στα οπίσθιά του. Την πρώτη και δεύτερη μέρα ο παύλος ερωτεύτηκε την κινέζα και την ρουμάνα, την τρίτη και τέταρτη την ιταλίδα και την ισπανίδα και τελικά θα καταλήξει μαζί μου (συναδελφικώς μιλώντας) στην πάτρα. Χαχαχαχαχαχα, όλα εδώ πληρώνονται γιατί το τελευταίο βράδυ που είχε μεθύσει διέκοψε μια πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα που είχα με τον λοριάν τον γάλλο (ψηλός, καστανός, πρασινομάτης) και μετά στάθηκε αδύνατον να την συναρμολογήσω. Η τέτα είναι σταρ (η βασίλισσα γκαλάντριελ και το τρολ της όπως ειπώθηκε σε άσχετη φάση) και ως τέτοια βγήκε σχεδόν σε όλες τις φωτογραφίες που τραβήχτηκαν. Στο μπαρ ήταν δύσκολο να παραγγείλουμε τις μπύρες που θέλαμε γιατί η γκαρσόνα δεν σκάμπαζε αγγλικά. Εγώ είχα βρεί την εύκολη λύση να λέω μετά τον τελευταίο που έδινε παραγγελία “the same”.

Έχουν περάσει δυο εβδομάδες από τότε, πήγα διακοπές στην σύρο όπως πάντα και γύρισα, ακόμα μιλάω γι αυτό, έπρεπε να είχα γράψει αυτό το ποστ πριν δύο εβδομάδες αλλά δεν είχα λόγια, εμένα εκεί μου είπαν ότι θα πάω για δουλειά οπότε είχα αφήσει τα σύνεργα (μαστίγιο, χειροπέδες) σπίτι και δεν μπορούσα να εκδηλωθώ, καλά περάσαμε, τούτο δω είναι σεντόνι. ΑΜΗΝ.

ΥΓ. Σας είπα ότι τα αυτιά ίσιωσαν;

…και αφού κάναμε ότι τρέλα ήταν να κάνουμε (καμμία δηλαδή) πέσαμε με τα μούτρα στην δουλειά. Σήμερα βρέχει στην όμορφη l’aquilla, το βράδυ θα μας πάνε βόλτα στην πόλη και θα φορέσω τις πλατφόρμες μου. Άλλαξα γνώμη για τον ιταλό, τώρα θα κυνηγάω έναν άλλον που κοιμάται την ώρα του μαθήματος και είναι πιο στο στυλ μου συνεπώς. Πίνουμε καφέ στο σαλόνι του συνεδριακού κέντρου και τα πληκτρολόγια παίρνουν φωτιά.

Ο κωστής συνεχίζει να ξύνει την χοντροκεφάλα του. Αλλά επιτέλους ήρθε η βαλίτσα του. Σας είπα ότι την είχε χάσει; Επιτέλους άλλαξε ρούχα, η κατάσταση είχε παραγίνει. Από τον μοσχοβολιστό κωστή χαιρετίσματα. Από μένα…. ξέρω ‘γω έναν γύρο απ’όλα (λυσσάξαμε στα μακαρόνια. Πρώτο πιάτο μακαρόνια, δεύτερο επίσης, μια χαρά όλα!).

Είμαστε σε ρομαντική τοποθεσία της Ιταλίας. Δεντράκια, πουλάκια, πεταλούδες, αστραπές, κεραυνοί και πολύ φαγητό. Με λίγα λόγια η δουλειά είναι στρωμένη κατάσταση. Είχα ετοιμάσει κάτι άλλο για να μπει στην θέση αυτού που διαβάζεις τώρα και το είχα δώσει στον κωστή υπό μορφή ραβασακίου την ώρα του μαθήματος. Βαριόταν να το πληκτρολογήσει όμως και μου το πέταξε στα μούτρα. Αυτή ήταν η επίσημη δικαιολογία. Δεν θα το αφήσω να περάσει έτσι όμως. Να, τώρα κάθομαι και γράφω στο λαπτοπάκι μου και θα του πάω έτοιμο το κείμενο σε usb stick, θα το χώσω στην κατάλληλη υποδοχή και το μόνο πράγμα που θα έχει να κάνει είναι paste. Τότε θα φανερωθούν οι ζήλιες και ανεπάρκειές του απένταντι στον συγγραφικό μου οίστρο.

Είμαστε στην l’aquilla λοιπόν, σε κάτι κορφοβούνια στα απένινα. Διακόσιοι άντρες και δεκαέξι γυναίκες, ιδανικό σκηνικό για τσόντα, δυστυχώς όμως πρόκειται για συνάντηση ηλεκτρολόγων. Χωριστήκαμε με τους υπόλοιπους έλληνες για να γνωρίσουμε κόσμο κατόπιν προτροπής. Ενθουσιάστηκα με αυτή την ιδέα γιατί κάπου τριγυρίζει ένας ιταλός που έχω βάλει στο μάτι. Και πάρε τώρα φάση. Μόνη μου σε έναν πορτοκαλί καναπέ να γράφω ενώ τριγύρω μου άλλοι γκίκουλες κάνουν την ίδια δουλειά (πάνω-κάτω) βυθισμένοι στα πληκτρολόγιά τους. Τέλεια επικοινωνία, πλήρης αποτυχία! Αιτία γι αυτό το ποστ ήταν η βαρεμάρα μου και η ανάγκη να επικοινωνήσω με ανθρώπους όπως η σοφή aineolach, o πατατοφανταστικός τύπος, ο diki και η astarte, ο απίστευτος εκνευρισμός που μου προκαλούν οι αργοί ρυθμοί με τους οποίους ο κωστής ανανεώνει το μπλογκ του και κάτι απροσδιόριστο (πεινάω). Αφορμή στάθηκε η ανάγκη μου να το παίξω γουόντερ γούμαν. Και τα αυτιά μου. Τα πλαστικοποίησα. Και αν στην αρχή ήταν σαν κιμάς τώρα είναι τα πιο γλυκά αυτάκια του κόσμου, έτοιμα για χαζοψιθυρίσματα!!!!!!!

Mourning blade ανευ θρήνου και ανευ λεπίδος.

Με άλλα λόγια παλιοκατάσταση!

ΥΓ. Μην ανησυχείτε, ο κωστής είναι μια χαρά, έχει βουλιάξει στον καναπέ και αυτή την συγκεκριμένη στιγμή ξύνει την χοντροκεφάλα του!