Karaflos Metanastis

When you were here before, couldn’t look you in the eye
You’re just like an angel, your skin makes me cry
You float like a feather
In a beautiful world
I wish I was special
You’re so fuckin’ special

But I’m a creep, I’m a weirdo
What the hell am I doing here?
I don’t belong here

I don’t care if it hurts, I wanna have control
I want a perfect body, I want a perfect soul
I want you to notice, when I’m not around
You’re so fuckin’ special
I wish I was special

But I’m a creep, I’m a weirdo
What the hell am I doing here?
I don’t belong here, ohhh ohhhh

She’s running out again…
She’s running out, she runs, runs, runs, runs….she runs….

Whatever makes you happy
Whatever you want
You’re so fuckin’ special
I wish I was special
But I’m a creep, I’m a weirdo
What the hell am I doing here?
I don’t belong here
I don’t belong here

Radiohead, Creep

Τον τελευταίο καιρό ακούω πολύ συχνά στο ραδιόφωνο τις καινούριες διαφημίσεις του ΟΤΕ για κάποιο καινούριο πρόγραμμα που μιλάς φτηνότερα για πάρα πολύ ώρα…Οι διαφημιστές λοιπόν επέλεξαν να προωθήσουν το προιόν χρησιμοποιώντας διάφορα ζώα.. Μάλιστα αυτοί που δανείζουν τις φωνές τους, αναγκάζονται κάθε δύο λέξεις να μιμούνται και τις φωνές των ζώων!!

Πάει λοιπόν ο γάιδαρος και κάνει τα παράπονα του στην κουκουβάγια και τη ρωτάει τι πρέπει να κάνει (γκαρίζοντας κάθε δύο λέξεις!!). Και το σοφό πουλί του λέει “Να κάνεις γαϊδουρινή υπομονή”…
Στην άλλη πάει η κότα με το ίδιο πρόβλημα. Η απάντηση της κουκουβάγιας “Να κάτσεις στα αυγά σου”!!!
Σε μια άλλη πάει η πάπια με ακριβώς το ίδιο πρόβλημα (και κάνοντας πάντα πα-πα-πα κάθε δύο λέξεις). Και το σοφό πουλί για άλλη μια φορά δίνει τη λύση!!! “Να κάνεις την πάπια”!!!!

Συγγνώμη, αλλά αυτό θεωρείται χιούμορ και έξυπνη προώθηση προϊόντος?? Πληρώνει ο έλληνας φορολογούμενος για αυτή τη διαφήμιση???

Εμένα πειράζει που κάθε φορά που την ακούω μου έρχεται να σπάσω τα ηχεία????

Εμένα γενικά η όλη κουβέντα περί γονιδίων και εθνικής ανωτερότητας, η οποία ήταν σε έξαρση το περσινό καλοκαίρι, με αφήνει παγερά αδιάφορο… Δεν μπορώ όμως να μην παραδεχτώ ότι μετά από 2 χρόνια παρατήρησης των ανθρώπων στο εξωτερικό διαπιστώνω πως διαφέρουμε από τους υπόλοιπους σε κάποια πράγματα (ναι, ok, δε μιλάω για όλες τις εθνικότητες, σίγουρα όμως για τους Βόρειο-Ευρωπαίους) :

Α)Το 90% των Ελλήνων (τουλάχιστον) αφήνει όλες του τις δουλειές για την τελευταία στιγμή
Β)Γενικά, αν πάει κάτι στραβά, την άλλη μέρα το έχουμε ήδη ξεπεράσει. Ιδίως αν έρχεται Σαββατοκύριακο…

Έτσι λοιπόν κι εγώ…Μετά την χτεσινή κωλομέρα, όπου σχεδόν επισημοποιήθηκε ότι δεν έχουμε χρόνο για διακοπές φέτος (α ρε supervisora, βάλε φωτιά και κάψε με καλύτερα!!!), σήμερα την κάνω για Cambridge. Όπερ σημαίνει ποδηλατάδα στην εξοχή, βαρκάδα στο ποτάμι, καμιά μπαλίτσα, σίγουρα καμιά πρέφα (άντε να δοκιμάσουμε και εμείς τη βίδα!!) κτλ….Τι να κάνουμε???Αφού εμείς εδώ δεν έχουμε παραλίες!!!!

PS: Αποφάσισα να ακολουθήσω σοβαρά τη συμβουλή του Mark Haddon όσον αφορά τον ήλιο και τη μέρα…Χτες είχε πολύ ήλιο και ζέστη αλλά ήταν μια Black Day. Σήμερα δεν έχει ήλιο αλλά ΘΑ είναι μια Good Day…(Ναι το ξέρω ότι μάλλον είμαι απλά γκαντέμης και προσπαθώ να κάνω κανά βουντού να αλλάξουν τα πράγματα… !!)

Γεννήθηκα ένα κρύο πρωινό του Γενάρη. Η απόφαση ειλημμένη (έτσι γράφεται?? έχω ξεχάσει και τα ελληνικά μου εδώ, γαμώ το..) από καιρό.
– “Το παιδί θα πάρει το όνομα του παππού”.
– “Εντάξει, αλλά όχι Κώστας. Κωστής.”

Και έτσι και έγινε. Αφού εξαιρέσουμε βέβαια τον παπά, ο οποίος δεν ήθελε να ακούσει κουβέντα. “Το όνομα του παιδιού είναι Κωνσταντίνος”. Με αυτή λοιπόν την εξαίρεση μεγάλωσα μαθαίνοντας να απαντώ στο Κωστής. Μάλιστα όταν πήγα πρώτη φορά σχολείο υπήρχε ένας Κωνσταντίνος, τρεις Κώστας και μόνο εγώ ως Κωστής. Μου είχε κάνει τρομακτική εντύπωση. Αλλά είπαμε εγώ απαντούσα μόνο στο Κωστής. Ούτε που ήθελα να ακούσω άλλο όνομα.

Μέχρι το τέλος του γυμνασίου…Μια κοπέλα με την οποία υπήρξε μια σύντομη έλξη μου είπε ότι της αρέσει περισσότερο το Κώστας. Με έβαλε σε σκέψεις…(Ναι, από τότε με κάναν ότι θέλαν…) Και όσο το σκεφτόμουν τόσο της έδινα δίκιο. Πως να το κάνουμε? Το Κώστας ακουγόταν πιο “μεγαλίστικο”, πιο σοβαρό. Και έτσι το αποφάσισα. Σε όποιον με γνώριζε έλεγα ότι με λένε Κώστα…

Βέβαια αυτό είχε ως αποτέλεσμα πολλές σουρεαλιστικές καταστάσεις. Γνώριζα ας πούμε κάποιον καινούριο φίλο στους παλιούς κολλητούς. Και αναφερόταν αυτός σε μένα ως Κώστα και οι δικοί μου κοιτούσαν γύρω να δουν για ποιον μιλάει. Το κορυφαίο βέβαια ήταν το εξής. Χτυπάει το τηλέφωνο, το σηκώνει η μάνα μου και την ακούω να λέει : “Όχι παιδί μου. Λάθος τηλέφωνο πήρες….Ναι αυτό είναι το νούμερο που πήρες, αλλά δεν έχουμε Κώστα εδώ!!!”

Anyway, το σχέδιο αλλαγής ονόματος άρχισε να έχει επιτυχία όπως ήταν λογικό μετά το τέλος του σχολείου και την εισαγωγή στο Πολυτεχνείο. Καινούριο περιβάλλον γαρ…(Εδώ βέβαια να σημειώσω, ότι τα παιδιά που κάναμε παρέα στη σχολή χρησιμοποιούσαμε για κάποιο ανεξήγητο λόγο τα επίθετα μας ως επί το πλείστον!!!Εκτός, βέβαια από το πατροπαράδοτο και κλασσικό πλέον μαλάκας!!!). Κι όλα ήταν ωραία και καλά….

Μέχρι που βρέθηκα εδώ…Το οποίο σημαίνει μηδαμινές επαφές με οικογένεια και κολλητούς..Και βέβαια εδώ είμαι γνωστός σε όλους ως Κώστας…

Πριν μια εβδομάδα αποφάσισα να δημιουργήσω αυτό το blog.. Στο κουτάκι για το όνομα έγραψα Κώστας, είχα κάνει ήδη comments σε διάφορα blogs με αυτό το όνομα. Μετά όμως το έσβησα και έμεινα να το κοιτώ για κανά μισάωρο.

Συνηδειτοποίησα ότι ακόμη και οι κολλητοί που απέκτησα μετά το σχολείο, όπως και η κοπέλα που ήμασταν μαζί μέχρι πριν λίγο καιρό, με γνώρισαν ως Κώστα αλλά όταν με έμαθαν πραγματικά με έμαθαν ως Κωστή (Ναι για αυτό φταίει το ότι γνώρισαν άλλους κολλητούς μου ή τη μάνα μου!).

Κάτι αυτό, κάτι το ότι μου λείπει το Κωστής εδώ, κάτι το ότι το Κώστας δε μου λέει κάτι ιδιαίτερο πλέον αφού μεγάλωσα(!!!), το αποφάσισα…

Ούτε ανώνυμος, ούτε Κώστας, ούτε Ντίνος…

Κωστής.