Karaflos Metanastis

Πριν από λίγες μέρες διάβασα το “The Curious Incident of the Dog in the Night-Time: A Novel”, το οποίο νομίζω έχει μεταφραστεί στα ελληνικά ως “Ποιος σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα” ή κάπως έτσι. Πολύ “γλυκό” βιβλίο.

Πρόκειται για την προσπάθεια ενός αυτιστικού παιδιού να ανακαλύψει το δολοφόνο του σκύλου του γείτονα. Την περιγραφή την κάνει το ίδιο το παιδί (εδώ να σημειώσω ότι ο συγγραφέας έχει δουλέψει πολλά χρόνια με αυτιστικά παιδιά) και μας ταξιδεύει με το δικό του τρόπο στην αναζήτηση του και τους φόβους του που καλείται να ξεπεράσει.

Αγαπημένη στιγμή :
Στην αρχή του βιβλίου περιγράφει τον εαυτό του. Ανάμεσα σε πολλά, λέει ότι κάθε πρωί που πάει σχολείο μετράει από το παράθυρο του σχολικού τα αυτοκίνητα που περνάνε δίπλα. Αν μετρήσει 5 συνεχόμενα κόκκινα αυτοκίνητα τότε ξέρει ότι θα είναι μια Super Good Day. Αν μετρήσει 4 κόκκινα τότε θα είναι μια Good Day. Αν όμως δει 4 συνεχόμενα κίτρινα αυτοκίνητα θα είναι μια Black Day, κατά τη διάρκεια της οποίας δεν μιλάει σε κανένα, δε τρώει τίποτα και δεν παίρνει κανένα ρίσκο…Και αναρωτιέται:

“Μου έχουν πει ότι αυτό δεν είναι σωστό. Όμως είναι σωστό οι υπόλοιποι άνθρωποι να μαντεύουν τη μέρα τους και να κανονίζουν τη διάθεση τους με βάση το αν βρέχει ή έχει ήλιο όταν ξυπνάνε??? ”

(Κάπως έτσι τέλος πάντων…)

Και αναρωτιέμαι και εγώ…

Όχι τίποτα άλλο, αλλά εδώ στο England βρέχει πάνω από τις μισές μέρες του χρόνου, ενώ έχει ήλιο για το 20-30% του χρόνου (η τουλάχιστον εμένα έτσι μου φαίνεται!!)…

Σήμερα μετά από μια εβδομάδα είδαμε και πάλι ήλιο… Και έχει και 24 βαθμούς!!! Με 77% υγρασία βέβαια, αλλά τι να κάνουμε? Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα δικά μας.

Και τι δε θα έδινα τώρα να ήμουν κάτω…Με τα φιλαράκια (που έχω να τα δω 6 μήνες) σε ένα ουζερί δίπλα στην θάλασσα…Ουζάκια, μεζεδάκια, μουσικούλα, χαβαλές… (Κι ας κινδύνευα να με συλλάβουν με το σκουλαρίκι!!! )

Τα πήρα τώρα…

Να πάει να γαμ%$#@ το διάβασμα… Άστο για το βράδυ… Πάω για καφέ…

Βρήκα πάλι στην Ελευθεροτυπία αυτό το άρθρο. Από τότε που άνοιξε η βεντέτα με την Αστυνομία μετά το “επεισόδιο” στο Πολυτεχνείο με την “ομηρία” (χα,χα,χα) Βενιζέλου - Βερελή κτλ. και τις φωτογραφίες που δημοσιεύθηκαν στο Indymedia η κατάσταση έχει εκτραχυνθεί, σύμφωνα τουλάχιστον με όσα διαβάζω…

Δε θέλω να πώ ότι θυμίζουν παλιότερες εποχές μιας και δεν τις έζησα, αλλά πραγματικά νομόζω ότι η κατάσταση έχει αρχίσει και ξεφεύγει… Και μην μου πει κανείς πως νιώθει πιο ασφαλής στα Εξάρχεια μετά τις τελευταίες σκούπες… Όχι τίποτα άλλο αλλά τα Εξάρχεια είχαν εξελιχθεί σε πολύ ήρεμη περιοχή…

«Κανείς δεν νιώθει υπό τη σκέπη του Συντάγματος, όταν ο γιος του ξεγυμνώνεται από αστυνομικούς δημόσια ή σε κάποιο Τμήμα επειδή φορούσε σκουλαρίκι», λέει η δικηγόρος Ιωάννα Κούρτοβικ. —> Λες να κινδυνεύσω όταν κατέβω κάτω τώρα που έχω βάλει σκουλαρίκι????

Θα τρελαθούμε τελείως…

Πριν από λίγες μέρες μου ήρθε δέμα από Ελλάδα!!! Α, ρε μάνααα……
Περιεχόμενο:

1) Γιάννης Αγγελάκας, Νίκος Βελιώτης — “Οι ανάσες των λύκων” : Περίεργος δίσκος…Καμία σχέση με Τρύπες. Για να αποφανθείς πρέπει να τον ακούσεις πάρα πολλές φορές. Εμένα πάντως μου αρέσει!!! ΠΡΟΣΟΧΗ: Σε όποιον δεν άρεσε ούτε καν το “Υπέροχο τίποτα”, θα τον συμβούλευα να τον αποφύγει!!

2) Ενδελέχεια — “Μέσα μου κρύβονται άλλοι” : Ωραίος, ζωντανός και ευχάριστος δίσκος!! Κορυφαίο τραγούδι –> “Είμαι ένα λάθος”.

3) Raining Pleasure — “Reflections” : ‘Ενα όνομα… Μάνος Χατζιδάκις… Πολύ καλές διασκευές. Άψογος δίσκος. Κρίμα που τους έχασα όταν έκαναν το Live για να παρουσιάσουν αυτά τα κομμάτια.

4) Σωκράτης Μάλαμας — “Το άδειο δωμάτιο” : Έχω ακούσει πολλά καλά λόγια. Δυστυχώς δεν έχω προλάβει ακόμα να τον ακούσω. Σχόλια στο μέλλον!!!

5) Τρεις μεγάλες σοκολάτες ΙΟΝ αμυγδάλου!!!!!!! Α, ρε μανούλα!!! :)))

Παρασκευή βράδυ…Μελωδία στα ηχεία….Ο Παπαμιχάλης κάνει εκπομπή με θέμα “Ταξίδια και τα… ξίδια”. Τα ουζάκια αποτελούν τη μερίδα του λέοντος!!!

Κάποιος μίλησε για την Ισπανία. Κάποιος άλλος για Πράγα…

Ούτε επίτηδες να το έκαναν… Και έτσι, μετά από τόσους μήνες, εγώ θυμάμαι πάλι τα ταξίδια που κάναμε μαζί και αυτά που σχεδιάζαμε…. Αλλά έμειναν στο νου…
Με ποιον να σχεδιάζεις ταξίδια τώρα…

Άστα….Πάω να βάλω ένα ουζάκι…

Το όνομα και μόνο μου φέρνει εφιάλτες…..
Το θυμήθηκα τις προάλλες διαβάζοντας στην Ελευθεροτυπία αυτό το άρθρο σε συνδυασμό με άλλα άρθρα περί αυξήσεων στα ναύλα κτλ.
Στην Αμοργό πήγα πρώτη φορά πριν απο περίπου 5 χρόνια. Το νησί το ερωτεύτηκα… Απίστευτα νερά, μαγευτική η Χώρα…. Από τότε αναγορεύτηκε στο αγαπημένο μου νησί…
Μοναδική παραφωνία ??? Για να ταξιδέψεις προς και από Αμοργό δεν είχε κάθε μέρα καράβι. Και το χειρότερο?? Το δρομολόγιο το έκανε το Ρομίλντα….

Τι να πώ για αυτό το καράβι?? Όσοι έχουν ταξιδέψει με αυτό συμμερρίζονται τον πόνο μου… Ξεκίναγες για ένα ταξίδι 12 ωρών και αν έκανες 15 ήσουν και ευτυχισμένος!!! Οι ντόπιοι βέβαια το έβριζαν από το πρωί εώς το βράδυ… Και λέγαν ότι όπου να ‘ναι θα το αποσύρουν…

Πρίν από 3 χρόνια ξεκίνησα για Αστυπάλαια… Πάλι δεν είχε κάθε μέρα καράβι… Και ποιο έκανε το δρομολόγιο?? Μα φυσικά το Ρομίλντα… Το οποίο έφευγε 12:30 το βράδυ απο Πειραιά για να φτάσει το επόμενο βράδυ Ρόδο και μετά Καστελλόριζο, αφού πρώτα έπιανε Σύρο, Πάρο, Νάξο, Αμοργό, Αστυπάλαια και άλλα που δε θυμάμαι !!! Μπαίνοντας στο καράβι ρώτησα πόσες ώρες θα κάνουμε….”Ούτε 12 ώρες!!!” μου είπαν.. Όχι δε γέλασα με το ανέκδοτο… Μετά απο 16 ώρες φτάσαμε Αστυπάλαια… Για την επιστροφή προτίμησα να πάω Κάλυμνο και να φύγω από εκεί με το Κεντέρης, πληρώνοντας βέβαια και το ανάλογο εισητήριο….

Τον επόμενο χρόνο αποφάσισα να ξαναπάω Αμοργό, αλλά αυτή τη φορά έφυγα με Blue Star.. Άνετα…. Όμως η μοίρα μου το κράταγε… Αναγκάστηκα να φύγω διαφορετική μέρα απο αυτή που είχα κανονίσει… Και ποιο ήταν το μοναδικό διαθέσιμο καράβι??? ΜΑ ΤΟ ΡΟΜΙΛΝΤΑ φυσικά!!!!! Πάλι 13 ώρες ταξίδι αντί για 9 που έλεγαν….

Πέρσι κάτι είχε πάρει το αυτί μου ότι το είχαν βάλει να κάνει δρομολόγια Θεσ/κη - Κυκλάδες.. Αν ισχύει, πραγματικά λυπάμαι όσους ταξίδεψαν με αυτό…

Πάντως εγώ ξαναπάω και Αμοργό και Αστυπάλαια…. Αν και τώρα που το σκέφτομαι, μετά την επιστροφή μου από την Αμοργό επήλθε χωρισμός…Και τις δύο φορές… Λες το Ρομίλντα να ήταν σημάδι???

Αν και φέτος δυστυχώς δεν προβλέπονται διακοπές….

Και ναι λοιπόν, το πρώτο μου post είναι πραγματικότητα. Μετά από πολύωρο τοκετό οφείλω να ομολογήσω. Το σκεφτόμουν εδώ και πολύ καιρό. Για την ακρίβεια εδώ και δύο μήνες, όταν και πρωτοάρχισα να διαβάζω blogs.
Κάτι η αίσθηση της παρέας, κάτι οι ωραίες στιγμές που μου προσφέρει αυτή η ανάγνωση, κάτι η μοναξιά εδώ στο Manchester… Προσθέντοντας σε αυτά και το γεγονός ότι αισθανόμουν σαν ένας φτηνός και ποταπός leecher μιας και η επικοινωνία ήταν μονόδρομη (με εξαίρεση λίγα comments), γίνεται κατανοητό το πως φτάσαμε σε αυτόν τον τοκετό…..

C u around….