Karaflos Metanastis

Όσοι εχουν περάσει από τα ελληνικά πανεπιστήμια είμαι σίγουρος ότι έχουν τρομερές εμπειρίες από τη σχέση τους με τη γραμματεία της σχολή τους. Εμένα πάντως η γραμματεία των Ηλεκτρολόγων στο ΕΜΠ θα μου μείνει για πάντα αξέχαστη. Δεχόταν το κοινό (!) 11:00 με 13:00 κάθε μέρα. Ούτε λεπτό παραπάνω! Για την ακρίβεια 12:59 κατεβάζαν τα ρολά.Και βέβαια ότι χαρτί και να ζητούσες ήθελε τουλάχιστον 5-7 εργάσιμες για να ετοιμαστεί. Δηλαδή μιλάμε για πάνω από δυο εβδομάδες! Δε είχε καμία σημασία πόσο επείγον ήταν ή πόσο πολύ τους παρακαλούσες. Είχαν πάντα πολύ δουλειά για να ασχοληθούν με εσένα! (Άσχετο αν οι περισσότερες τα έξυναν κανονικότατα όλοι τη μέρα…)

Πάω προχτές στη γραμματεία (στις 15:30) στη σχολή εδώ στην Αγγλία να ρωτήσω πότε τελειώνουν οι εγγραφές. Και μου λένε 29 Σεπτέμβρη! Ναι, αλλά εγώ γυρίζω στις 3 Οκτώβρη. Αν λοιπόν ήθελα να γλιτώσω το πρόστιμο των 50 λιρών έπρεπε να εγγραφώ την Τετάρτη. Μαζεύω λοιπόν τα απαιτούμενα έγγραφα και πάω ξανά στη γραμματεία.

—”Γεια σας. Ήρθα για την εγγραφή. Ορίστε τα έγγραφα που ζητήσατε”.
—”Μάλιστα. Θα τα στείλουμε στον αρμόδιο καθηγητή για υπογραφή και από βδομάδα να έρθετε να συμπληρώσετε την απαιτούμενη αίτηση.”
— (Εγκεφαλικό) “Ξέρετε φεύγω για Ελλάδα και όταν γυρίζω θα έχει τελειώσει η προθεσμία”
— “Καλά θα δω τι θα κάνω.”

Αυτόματα, περνούν από τα μάτια μου μπροστά όλες οι εμπειρίες μου από την γραμματεία της σχολής στην Ελλάδα, όπου ότι και να έκανες ήσουν πάντα χαμένος! Φεύγω απογοητευμένος, κλαίγοντας ήδη τις 50 λίρες.

Σε 15 λεπτά έρχεται email, το οποίο με παρακαλεί (!!!) να περάσω από τη γραμματεία. Γεμάτος απορία επιστρέφω στον τόπο του εγκλήματος. Όπου με ενημερώνουν ότι πήγαν στον καθηγητή, τον έβαλαν να υπογράψει και μπορώ πλέον να εγγραφώ κανονικά!

Και όσο σκέφτομαι ότι από Δευτέρα πρέπει να πάω στο ΕΜΠ για να ζητήσω κάτι πιστοποιητικά, τρελαίνομαι…

Η ΠΑΟΚΑΡΑ δεν το έκανε το θαύμα. Τουλάχιστον το έκανε η Alitalia. Manchester - Αθήνα (και επιστροφή) μέσω Μιλάνου 250 λίρες (περίπου 375 ευρώ). Φθηνό… Λέμε τώρα. Αλλά τι να κάνεις όταν οι υπόλοιπες εταιρίες έχουν ξεφύγει τελείως;— Ολυμπιακή 350 λίρες (Και παίζεις και την κολοκυθιά. Πετάει ή δεν πετάει;)
— KLM 580 λίρες
— Air France 660
— Lufthansa 770

Κι εγώ να έχω μείνει παγωτό [**]! Ρε, πάτε καλά;

Έτσι μετά από 9 μήνες ήρθε ο καιρός για ένα μικρό διάλειμμα. Ευκαρία για σπιτικό φαγητό από τη μανούλα, καφεδάκι κάτω από τον ήλιο και ξενύχτια μέχρι τα ξημερώματα. Βασικά όμως ευκαιρία να δω τους φίλους και να κοροϊδέψω τον εαυτό μου ότι συμμετέχω ακόμα στην ταινία της ζωής τους.

Αυτό άλλωστε είναι και ένα από τα μεγαλύτερα μειονεκτήματα της ζωής στο εξωτερικό. Αφήνεις όποιους αγαπάς πίσω. Τι να τα κάνεις τα τηλέφωνα, τα emails και το messenger; Όσο και να προσπαθείς, μένεις πίσω και έξω από όλα. Και όταν κατεβαίνεις κάτω συνηδειτοποιείς πόσα επεισόδια έχεις χάσεις.

Τι να σου περιγράψουν όσην ώρα κρατά ένας καφές; Πόσες ιστορίες να σου πουν; Άλλωστε πάντα κάτι ξεχνούν…

Τέλος πάντων, 10 μέρες κραιπάλες, κουβέντες και χαλάρωμα. Και μετά πίσω στο αγαπημένο μου debugging και τα simulations!

[*] Η αλλιώς “Ο μικρός Λάκης στην Αθήνα για φραπέ!”

[**] Ας είναι καλά το φροντιστήριο!!!

Wow…
— Πάει και το interview. Τους είπα και κάμποσα ψέμματα, αλλά δε φταίω εγώ! Τα ζήταγε η ψυχούλα τους! Επομένως για ένα ακόμα χρόνο (τουλάχιστον) εδώ!— Επιτέλους internet στο σπίτι!

Αν βρω και κανά φτηνό εισητήριο για Ελλάδα και αρχίσει να κερδίζει και η ΠΑΟΚΑΡΑ όλα θα είναι κάτω από τις κοντρόλες [*]!

[*] Για ορισμό της έκφρασης “όλα κάτω από τις κοντρόλες” τσέκαρε αυτά τα σχόλια.

Ένα μεγάλο μειονέκτημα της ζωής στο εξωτερικό είναι ότι δεν παρακολουθείς τις εξελίξεις της μητρικής γλώσσας. ΟΚ, υπάρχει και ο αντίλογος-κακία, ότι και στην Ελλάδα να είσαι, αδυνατείς να το κάνεις αφού μεγαλώνοντας δεν επικοινωνείς με τις πιο νεαρές ηλικίες, οι οποίες είναι και οι πιο δημιουργικές. Φαντάσου όμως πόσο πιο δύσκολο είναι όταν και μεγαλώνεις και ζεις μακριά από τη χώρα!Ευτυχώς ο Σεπτέμβρης προσφέρεται για ενημέρωση, καθώς έρχονται οι καινούριοι φοιτητές. Χτες λοιπόν, κάθονται δίπλα μου δύο παιδιά και συζητούν για ένα φίλο τους.

Α: Και άκου ρε τι μου είπε ο …
Β: Για πες
Α: …
Β: Και εσύ τι είπες ρε;
Α: Εγώ; Τίποτα ρε, είχα μείνει παγωτό…

Και εγώ έχω μείνει πίσω… Η δική μου γενιά έλεγε, έχω μείνει:
- κάγκελο
- κόκκαλο
- μαλάκας

Τουλάχιστον έμαθα κάτι καινούριο!

Τρομερό Σαββατοκύριακο… Άρρωστος στο σπίτι. Και ακόμα χωρίς internet. Και ο Γιώτης να χάνει το άχαστο στο 95! Γαμώ την γκαντεμιά μου…Και να έχω και μπόλικη δουλειά. Μία ακόμα μέρα… Για την ακρίβεια 27 ώρες μέχρι να περάσω από αυτό το κώλο interview. Άντε μπας και επιστρέψουμε σε πιο φυσιολογικούς ρυθμούς.

Η έλειψη σύνδεσης σε συνδυασμό με αρκετή δουλειά είχε ως αποτέλεσμα την ελλειπή μου ενημέρωση αυτές τις μέρες. Κάτι πήρε το αυτί μου για τον τυφώνα Κατρίνα, αλλά δεν έδωσα σημασία. Συνηθισμένοι λέω είναι…Μέχρι χτες το βράδυ που είδα τις ειδήσεις του BBC. Με ζωντανές ανταποκρίσεις από Νέα Ορλεάνη και Μισσισιπή. Μια εικόνα απόλυτου χάους και καταστροφής. Και με ανθρώπους στα πρόθυρα εξαθλίωσης.

Ένας ψαράς που εδώ και 2 μέρες κοιμάται στη στέγη του κατεστραμμένου σπιτιού του με μοναδικά υπάρχοντα ένα μπουκάλι νερό και μια πλαστική καρέκλα. Δύο ηλικιωμένοι άντρες (ηλικίας γύρω στα 70) σε ένα αυτοκίνητο να δηλώνουν στο δημοσιογράφο ότι είναι νηστικοί για δύο μέρες.

Και όλοι με την ίδια απορία. Πώς γίνεται “the most powerful nation on earth” να μην μπορεί να βοηθήσει τους πολίτες του;