Karaflos Metanastis

What would Jesus blog? Ιδού η μεγάλη απορία…
Το διάβασα τη Δευτέρα στη Guardian. Μιλάμε για μεγάλη απορία. Τόσο ώστε να διοργανωθεί και συνέδριο. Δε χρειάζεται να ρωτάς πού. Αυτά μόνο σε ένα μέρος συμβαίνουν. Στην Αμερική!Μάλιστα, σύμφωνα με το άρθρο, συνατήθηκαν οι 150 και αφού συμφώνησαν πως αυτό είναι το πιο σημαντικό γεγονός μετά την εκτύπωση της Βίβλου και εξίσου σημαντικό με την τοιχοκόληση των θέσεων του Λούθηρου, προσπάθησαν να βρούν τρόπους να αξιοποιήσουν την αυξανόμενη επιροή τους στην πολιτική ζωή!

Γιατί δεν εκπλήσομαι…

Τι εβδομάδα και αυτή! Από τη Δευτέρα έχω σκοτωθεί στη δουλειά! Ας είναι καλά ο θείος που αποφάσισε να κάνει το ποδαρικό και να είναι ο πρώτος που επισκέφτεται το πανέμορφο Manchester (τα ακούτε ρε ρεμάλια, εκεί κάτω στην Ελλάδα?). Βόλτες, μπύρες, ξεναγήσεις, μπύρες, γήπεδο για τη Manchester United (και ας ήταν μάπα το παιχνίδι) και φυσικά πάλι μπύρες!!!Και σήμερα που έφυγε και είπα και εγώ να πάω στο γραφείο για δουλειά, κάποιος κάφρος είχα καταστρέψει το server και δε φόρτωνε το /home directory! Κοινώς δεν μπορούσα να κάνω δουλειά και σιγά μην κάτσω να βγάλω εγώ το φίδι από την τρύπα!

Ερμηνεύοντας λοιπόν σωστά τους οιωνούς, την κάνω και εγώ για Cambridge, έτσι για να τελειώσει ωραία η εβδομάδα! Μπαλίτσα (αν δε ψοφήσω στο 15λέπτο), πρέφα, βόλτες και τα μυαλά στα κάγκελα!!!

Άντε… Και από βδομάδα τα κεφάλια μέσα! (Λέμε τώρα…)

Κι έτσι μετά από 5 μήνες άκουσα και πάλι τη φωνή σου. Ήμουν πολύ πιο ψύχραιμος από ότι περίμενα. Και όταν κλείσαμε, δεν ήμουν τόσο χάλια όσο φανταζόμουν. Βέβαια, είναι ακόμα νωρίς και όπως είναι γνωστό, η νεκροψία θα δείξει…Όπως ήταν βέβαια φυσιολογικό, δε βγάλαμε κάποια άκρη. ΟΚ, και στους δυό μας έχει στοιχίσει η απόλυτη απομάκρυνση και μας έχει λείψει η επαφή. Αλλά ξέρω ότι εγώ δεν μπορώ να κάνω αλλιώς τη συγκεκριμένη στιγμή. Και βέβαια εσύ ακόμα δεν ξέρεις τι ζητάς και πώς να το αποκτήσεις.

Τώρα σαν καλός σχιζοφρενής, περνάω το βράδυ με soundtrack το παρακάτω κομμάτι (ευγενική προσφορά μιας καινούριας φίλης). Είμαι σίγουρος ότι ο δρόμος σου δε σε βγάζει εδώ, αλλά ας στο αφιερώσω …

Ρε γαμώτο, μισώ τους φανατισμούς κάθε είδους. Τα τελευταία χρόνια, παρατηρώ ότι μερικές φορές εμφανίζω και εγώ συμπτώματα φανατισμού, τα οποία και προσπαθώ να αντιμετωπίσω…Αλλά αυτή τη στιγμή οφείλω να ομολογήσω ότι έχω το “χαμόγελο του Durex” που έλεγε και εκείνη η διαφήμιση!!!

Τρίτη βράδυ. Ο καινούριος υπολογιστής κάνει ακόμα update το Fedora, άρα no work tonight. Μοναξιές… Και ταυτόχρονα αυτός ο λαιμός μου με έχει πεθάνει. Χλωμό να τη σκαπουλάρω και να μην αρρωστήσω…Χμμμ… Πώς να περάσει και αυτό το βράδυ; Σοκολάτα ζεστή και zapping στην τηλεόραση μετά από πολύ καιρό. Στο BBC1 ειδήσεις (άστο, έχω και πονοκέφαλο), στο ΒΒC2 snooker (δεν έχω διάθεση τώρα), στο ΙTV2 Highlander, στο…What? Συντονισμός στο ITV2 και άραγμα στον καναπέ μπας και θυμηθώ τα νιάτα μου!

Θυμάμαι ότι η ταινία (όπως και η σειρά) μου άρεσε πολύ! Ακόμα θυμάμαι τις ξιφομαχίες με τον αδερφό μου και τις προσπάθειες να πάρουμε ο ένας το κεφάλι του άλλου, μιας και αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να πεθάνει ο αντίπαλος σου, ο οποίος κατά τα άλλα ήταν αθάνατος σαν και εσένα! Βέβαια συνήθως την πλήρωναν οι ομπρέλες (που να ψάχνεις για σπαθιά εκείνη την ώρα) και που και που κανένα βάζο… Με το που ξεκινάει η ταινία και πέφτει και το πρώτο τραγούδι των Queen έχω ήδη ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.

Δύο ώρες και κάτι μετά, δεν ξέρω τι να πώ. Μην παρεξηγηθώ. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με το σενάριο, την μη αληθοφάνεια της ιστορίας, το γεγονός ότι είναι μάλλον η μοναδική ταινία που μπορώ να δω τον C. Lambert. Αλλού είναι το “πρόβλημα”…

Η ταινία αυτή έχει γυριστεί το 1986. Εγώ σαν μικρό παιδί που ήμουν τότε δε θυμάμαι και πολλά από τη δεκαετία αυτή ή απλά θυμάμαι μόνο ότι θέλω. Αν όμως η ταινία αυτή περιέχει έστω και ψήγματα της αισθητικής της δεκαετίας του ‘80, δηλώνω ευτυχισμένος που διατηρώ περιορισμένες αναμνήσεις!

Καλά πολύ τον πάω τον αρχιεπίσκοπο! Αυτά τα ανέκδοτα του με κάνουν και χτυπιέμαι κάθε φορά στο γραφείο. Και άντε να εξηγήσεις μετά στους Άγγλους γιατί γελάς!Διάβασε αυτό το άρθρο και θα καταλάβεις.

“Ο χωρισμός εκκλησίας-κράτους θα επηρεάσει το λαό και σε βάρος εκείνων που θα επιχειρήσουν να την επιβάλουν και θα καταστήσει την παραδοσιακά θρησκευόμενη Ελλάδα σε χώρα σχιζοφρενικής πρακτικής εφόσον ο μεν κόσμος θα εξακολουθήσει να συρρέει στις εκκλησίες, να χτίζει ναούς, να επισκέπτεται μονές και να σέβεται τον ιερό κλήρο, το δε επίσημο κράτος θα υποδύεται τον αδιάφορο έναντι της θρησκείας, ανταποδίδοντας έτσι όσα οφείλει στην Εκκλησία του”.

Και βέβαια η παράγραφος του άρθρου περί κάθαρσης της εκκλησίας είναι όλα τα λεφτά! Ότι πρέπει για κλείσιμο της παράστασης και standing ovation!

Ρε πούστη, μερικοί δε σοβαρεύονται με τίποτα. Όχι ότι περίμενα κάτι τέτοιο βέβαια… Μερικές περιπτώσεις είναι απλά ανίατες!

Back to Manchester λοιπόν… Το μόνο καλό είναι ότι σήμερα είδα και λίγο ήλιο γιατί 10 μέρες στην Αθήνα κοντέψαμε να πνιγούμε! Και βαρέθηκα να ακούω και την ατάκα:”Ρε γκαντέμη, ήρθες από την Αγγλία και μας έφερες τη βροχή!”

(Ρε δε μας χέζεις λέω εγώ; Το αστείο πάλιωσε…)

Έχουμε και λέμε λοιπόν. Φαγητό, ξενύχτια, φαγητό, ποτά, φαγητό και αμέτρητες βόλτες και κουβέντες. Το στομάχι μου κόντεψε να τρυπήσει από τους καφέδες. Κάθε μέρα σε 5-6 διαφορετικές καφετέριες να προλάβω να δω όσους μου είχαν λείψει 10 μήνες. Α, και κάποιους καινούριους φυσικά!

Επιστροφή λοιπόν στη δουλειά. Ξεκίνησαν και τα εργαστήρια. Κι αυτοί οι πρωτοετείς! Φροντίδα και προδέρμ θέλουν. Και εμείς έτσι ήμασταν; Τώρα καταλαβαίνω κάποιους στα εργαστήρια του ΕΜΠ (όχι όλους, γιατί κάποιοι ήταν απλά μαλάκες!).

Το μόνο κακό είναι ότι ούτε θυμάμαι που σκατά έχω μείνει στον κώδικα. Πάλι από την αρχή, μπας και θυμηθώ τι ακριβώς ήθελα να κάνω. ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ ΡΥΘΜΟ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ…