Karaflos Metanastis

Πάρα πολύ δουλειά. Το ξυπνητήρι για άλλη μια φορά δε χτύπησε (και καλά). Πάλι καθυστερημένος θα φτάσω στο γραφείο. Ο από πάνω κοπάναγε το πάτωμα μέχρι τις 2:30. Πώς να κοιμηθείς και να ξυπνήσεις νωρίς; Νεύρα…Και εκεί που περπατώ γρήγορα με το κεφάλι κατεβασμένο, κάτι άσπρο πέφτει επάνω μου. Χιονίζει! Και εκεί που όλοι ανοίγουν τις ομπρέλες και αρχίζουν να τρέχουν, εγώ περπατώ αργά και το απολαμβάνω με ένα ανεξήγητο χαμόγελο στα χείλη!

Και εκεί που σκεφτόμουν τι έχω να κάνω και μου ερχόταν εγκεφαλικό, τώρα δε με νοιάζει τίποτα! Πώς κάποια απλά πράγματα σου φτιάχνουν τη διάθεση! Πάμε με χαμόγελο…

Κανονικά σε αυτή την φωτογραφία υπάρχουν κτίρια, αυτοκίνητα, πεζοί κτλ. Αλλά στον τρίτο μου χρόνο εδώ αξιώθηκα να ζήσω επιτέλους και τη γνωστή αγγλική ομίχλη, η οποία από την Κυριακή το βράδυ έχει δημιουργήσει ένα καινούριο τοπίο.Άντε να έρθουν και τα χιόνια!

Αυτή τη μέρα την έχω συνδυάσει με το παρακάτω τραγούδι. Γιατί όταν πρωτοβγήκε ήμουν μικρός και η λέξη “κουφάλες” με προκαλούσε. Γιατί στην εφηβεία με συγκινούσε η πράξη των ανθρώπων αυτών και ήθελα να τους μοιάσω. Γιατί όταν μπήκα στο Πολυτεχνείο συνδέθηκα ακόμα περισσότερο συναισθηματικά με αυτή την ιστορία. Γιατί μεγαλώνοντας και άλλο σιχάθηκα αυτούς που προσπαθούσαν να το υποβαθμίσουν. Αλλά πάνω από όλα σιχάθηκα αυτούς που το χρησιμοποιήσαν σαν όχημα για προσωπικές φιλοδοξίες, προδίδοντας ταυτόχρονα τα όνειρα μιας ολόκληρης γενιάς.

Ένα από τα πράγματα που μου αρέσουν στο Manchester είναι η ποικιλία συναυλιών. Ότι μουσική κι αν ακούς σίγουρα θα βρεις κάτι που θα σου αρέσει (ΟΚ, μια μικρή εξαίρεση για μπουζούκια, αλλά όποιος θέλει τόσο πολύ ας πάει το βράδυ στο Bouzouki by night). Σχεδόν όλα τα μεγάλα ονόματα που κάνουν tour στο νησί, θα περάσουν από τα μέρη μας.Αλλά κάθε βδομάδα, θα βρεις κάτι λιγότερο mainstream που αξίζει να το ακούσεις. Έτσι, την Κυριακή το βράδυ στο Academy είδα τους Dirty Three. Για όσους δεν γνωρίζουν (όπως και εγώ πρίν την Κυριακή) αποτελούνται από ένα βιολί (το βιολιστή του Nick Cave), μια ηλεκτρική κιθάρα και drums. Μιάμιση ώρα απίστευτης μουσικής. Τρομακτική ένταση. Χρόνια είχα να αισθανθώ έτσι με ορχηστρικά κομμάτια. (Και όχι, δεν έφταιγαν μόνο τα pints!)

Support ήταν ο Josh Pearson. Πολύ καλός και αρκετά τρελός, θα έλεγα! Κάτι έχει φαίνεται το νερό στο Texas και όλοι ασχολούνται με αγγέλους και δαίμονες, ενώ ταυτόχρονα ο “good Lord” είναι καλός τους φίλος! Πολύ καλή μουσική (ο τύπος έπαιζε μόνος του και νόμιζες ότι άκουγες ένα τριμελές συγκρότημα), ωραία τραγούδια αλλά μέχρι και οι Άγγλοι γελούσαν με τα σχόλια περί “sweet Lord Jesus”. Anyway

Κάτι η συνεχόμενη βροχή εδώ και 3 μέρες. Κάτι το γεγονός ότι εδώ και 5 μέρες κοιτάζω την οθόνη χωρίς να μπορώ να γράψω δύο γραμμές κώδικα χωρίς να τις σβήσω αμέσως. Αποτέλεσμα, άλλη μια βδομάδα μαυρίλας και απογοήτευσης.Πάντα όμως βρίσκεται κάτι να σε ανεβάσει! Γύρισα πριν από κανά δύωρο από το live των Starsailor. Έχοντας τους δει και ζωντανά λοιπόν, μου αρέσουν ακόμα περισσότερο! Πρόσθεσε και τον τύπο που ήταν support και ο οποίος (ούτε επίτηδες να το έκανε!) έπαιξε ένα πάρα πολύ ωραίο κομματάκι με τον εύγλωττο τίτλο “Cheer up you miserable fuck”!

Στην επιστροφή στο σπίτι πέφτω στη Λάμψη, την οποία δείχνει το BBC υποθέτω λόγω Haloween. Αγαπημένη ταινία! ΟΚ, είναι θρίλερ, αλλά όταν τελειώνει και εκτιμάς τη σκηνοθεσία του Kubrick και το ρεσιτάλ του Jack Nickolson δεν μπορείς παρά να χαμογελάσεις!Για να δούμε λοιπόν τι επιφυλάσει το Σαββατοκύριακο…

Έξω βρέχει. Στην οθόνη ο κώδικας πέριμενει εδώ και κανά δίωρο να προσθέσω καμιά γραμμή. Στα ηχεία ο Αγγελάκας. Από το μυαλό μου περνάνε 1000 σκέψεις, καμία από αυτές για memories και Java. Να τις γράψω σε ένα post.Να μιλήσω για το ΕΣΡ και την γελοία απόφαση του για τον Best. Ή μήπως να μεταδώσω τα φώτα μου και να συμβουλέψω τα αγοράκια να μεριμνούν έτσι, ώστε όταν κοιτούν ένα κοριτσάκι σε κάποια άλλη παρέα οι φίλοι τους να είναι σοβαροί και να μη γελούν, γιατί (όπως είναι φυσικό, ε;) το κοριτσάκι θα παρεξηγηθεί και θα νομίζει ότι το κοροιδεύουν. 45 μέρες και σήμερα έμειναν μέχρι να πάρω το αεροπλάνο για Αθήνα. 3 μέρες μέχρι το talk στο Symposium, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να ματαιωθεί (ελπίζω απλά αναβληθεί) ένα τρίημερο στην Βαρκελώνη.

Και πάλι σκέφτομαι εσένα. Φταίει μάλλον και το τραγούδι…

Δευτέρα πρωί. Ψυχολογία στο μηδέν. Διάθεση για δουλειά υπό το μηδέν. Στο γραφείο όμως πάνω με περιμένει δέμα από Ελλάδα!Μέχρι που ήρθα στην Αγγλία δε συμμεριζόμουν την τρέλα ορισμένων ανθρώπων για τα γράμματα και τα δέματα. Θεωρούσα ότι η τεχνολογία (τηλέφωνο, emails, messenger κτλ) μπορεί να καλύψει και με το παραπάνω την ανάγκη για επικοινωνία. Τα τελευταία δύο χρόνια όμως έχω αναθεωρήσει. Η προσμονή και τελικά το αίσθημα της ικανοποίησης που νιώθεις όταν ανοίγεις το φάκελο είναι κάτι που δεν το αλλάζω με τίποτα. Ακόμα και όταν ξέρω τι περιέχει το δέμα, μιας και εγώ ο ίδιος έχω κάνει την παραγελλία.

Αχ ρε μανούλα… Έχουμε και λέμε λοιπόν :

— Γιάννης Αγγελάκας και οι Επισκέπτες : “Από ‘δω και πάνω”
— Β. Παπακωνσταντίνου : “Ηρώδειο 2005″
— Αctive Member : “blah - blasphemy”

Το cd του Αγγελάκα είναι με διαφορά ότι καλύτερο έχω ακούσει φέτος από την ελληνική σκηνή. Στίχοι που θυμίζουν παλιά τραγούδια από Τρύπες και μουσική που θυμίζει τις συνεργασίες του με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Απλά κορυφαίο!

Τα υπόλοιπα 2 cds είναι επίσης πολύ καλά, αλλά δεν τα έχω ακούσει ακόμα πολύ. Βλέπεις ακού το πρώτο σε repeat εδώ και 2 μέρες!