Αντε, 4 ώρες έμειναν και ήδη τραγουδάω στον πιλότο “σήκωσε το, το γαμημένο, δεν μπορώ, δεν μπορώ να περιμένω”! Οι τελευταίες 10 μέρες ούτε κατάλαβα πως πέρασαν. Μπόλικο τρέξιμο, μπόλικη δουλειά (η οποία βέβαια δεν τελείωσε), αρκετές μπύρες και αρκετά σχέδια για βόλτες και ψώνια, τα οποία για μια ακόμη φορά έμειναν σχέδια! Ούτε στη γερμανική αγορά για λουκάνικα, μπριζόλες και μπύρα δεν κατάφερα να πάω, αφού όλα τα ρεμάλια εδώ με γράψαν κανονικότατα!
Ενδιάμεσα, κάποια posts τα οποία ποτέ δεν μεταφέρθηκαν στο “χαρτί”, είτε λόγω βαρεμάρας είτε γιατί σε κάποια θέματα με κάλυψαν άλλοι, όπως ο Zpi για τα Χριστούγεννα. Ιδιαίτερα το “Last Christmas I gave you my heart..” έχει καταντήσει εφιάλτης!Για τις επόμενες 20 μέρες αφήνω πίσω τον κόκκινο ουρανό και την ομίχλη και επιστρέφω σε στολισμένο σπίτι για να την πέσω στα μελομακάρονα, να βρω τους κολλητούς για βόλτες και όταν γυρίζω το πρωί σπίτι να κοιτώ ψηλά και να αντικρύζω λίγο γαλάζιο.
“Κλείνω κι έρχομαι, έρχομαι φτάνωωωω, με το πρώτο τ’ αεροπλάααανοοοο..”