Karaflos Metanastis

Το αξιοσημείωτο του καλοκαιριού αυτού ήταν η επιδρομή του ελληνικού λόμπι στο summer school (κατάντια έέέ;;;). Κόσμος και κοσμάκης, παλιοί γνωστοί, νέες γνωριμίες, ποτά, φαγητό και βέβαια το ΠΑΡΤΥ της τελευταίας βραδιάς. Trust me, όποιος δεν έχει δει 20 Ηλεκτρολόγους σε 2 γραμμές να χορεύουν το “Τσιουάουαααα” δεν έχει δει τίποτα στη ζωή του. Οι γυναίκες της παρέας έκαψαν καρδιές και ήταν περιζήτητες από φοιτητές και καθηγητές. Βέβαια πάντα γυρίζαν σε μας. Υποθέτω ότι ο σοφός λαός έχει δίκιο που λέει “παπούτσι από τον τόπο σου..”

Ποντάροντας στον μπλογκοεθισμό έπεισα και τη Λεπίδα να γράψει κανά post. Οι θαυμαστές της την ανακάλυψαν εδώ και εγώ νιώθω περήφανος για αυτή την καλή μου πράξη. Και σαν καλός ρουφιάνος δηλώνω ότι η συχνότητα των posts της είναι δικό της θέμα και δεν έχει να κάνει με μένα. Δυστυχώς δεν μπορώ να πω παραπάνω, γιατί κρατά ντοκουμέντα (φωτογραφίες, videos) κι εγώ δεν θυμάμαι τι περιέχουν. ΡΕ ΡΕΜΑΛΙΑΑΑΑΑ, τί θα γίνει με αυτά που περιμένουμε να μας στείλετε (photos, videos, τραγούδια);;;;

Έχει πάει 3 η ώρα, ο Μελωδία παίζει Ευριδίκη και στο καπάκι Νταλάρα να τραγουδά Υπόγεια Ρεύματα. Μου πέφτει λίγο βαρύ και δε θέλω να ξενερώσω από την ταινία που μόλις είδα. Δεν ξέρω ποιος από όλους τους συμβολισμούς που βρήκα για την ταινία αυτή αληθεύει, εγώ όμως έχω μείνει άφωνος. Ξεκινώ τα τελευταία simulations και πάω να ονειρευτώ την εκδίκηση της πλέμπας των διδακτορικών.

Εδώ και 10 μέρες τουλάχιστον έχουν ξεκινήσει οι βροχές και έχουν εμφανιστεί τα μπουφάν. Το ταξίδι στην Ελλάδα αναβάλλεται επ’ αόριστον, το ίδιο και το τρίημερο στο Δουβλίνο. Αδιαφορώντας πλήρως για γκρίνιες περί καύσωνα σε άλλα μέρη, νομίζω ότι και τυπικά πια μπορώ να κηδεύσω και αυτό το καλοκαίρι. “Είχα πει θα φύγω, είχα πει, κι όμως είμαι ακόμα εδώ”.

το ελληνικό λόμπι ξαναχτυπά!

“Past, present, future“. Αυτό είναι ένα LP των morgana le fay με τα best of τους και εγώ δεν θα ήξερα την ύπαρξή τους αν δεν είχα πάει να επιμορφωθώ στο summer school στην ιταλία που δεν ήταν για μουσική (www.pandora.com, δοκίμασέ το) αλλά για υπολογιστές και αν επίσης είχα ακολουθήσει το ένστικτό μου που με πρόσταζε να μείνω μακριά από τον σουηδό, τον soul mate μου, my brother in metal που πρόκειται να παντρευτεί γι αυτό μην γίνουν συσχετισμοί παρακαλώ και πολύ χάρηκα που τον γνώρισα αλλιώς θα νόμιζα ότι ο brother in shred είναι ο soul mate μου και θα πλανιόμουν πλάνην οικτρά.

This is mourning blade speaking, ασυνάρτητα ως συνήθως και η τέτα θα πρέπει να φοβηθεί τώρα γιατί το ΤΡΟΛ επέστρεψε από τις διακοπές. Όλοι με έβλεπαν να κάνω παρέα με τον κωστή και τον παύλο και δεν τολμούσαν να με πλησιάσουν. Φυσικά προτιμώ να πιστεύω ότι τους τρόμαζε ο ενδεχόμενος ανταγωνισμός με τους greek lovers παρά η μεγάλη, σουβλερή μύτη μου. Το βράδυ του αποχαιρετισμού ένας τύπος είχε αρπάξει το χέρι μου και το φιλούσε, τον είχα γνωρίσει την προηγούμενη μέρα και άκου σκηνικό. Ήταν κοντός και μαύρος, κιτρινόμαυρος, το πακιστανικό κιτρινόμαυρο και τον ρώτησα από που είναι. Καθόμασταν με μια παρέα ιταλών και πίναμε μπύρες και αυτός απάντησε σε σπαστά πακιστανοαγγλικά «Από την σουηδία». Μείναμε όλοι σαν τους μαλάκες να τον κοιτάζουμε μέχρι που ξεκόλλησα και δήλωσα ότι είναι ο κλασσικός τύπος σουηδού και έπρεπε να είχαμε μαντέψει την προέλευσή του…. μετά τον είδε ο αμερικάνος να μου φιλάει το χέρι και έσπευσε να κάνει κι αυτός το ίδιο. Κατέληξα σαν την νύφη του σατανά, όλοι να μου φιλάνε το χέρι και κανείς τα ροδοκόκκινα χειλάκια μου και για κάποια στιγμή σκέφτηκα αν έχουν συνειδητοποιήσει ότι τόση ώρα φιλάνε τα σάλια του προηγούμενου όπως ακριβώς συμβαίνει στις εικόνες των εκκλησιών.

Το τελευταίο βράδυ ο κωστής πόζαρε στις φωτογραφίες με την γνωστή πόζα του οξαποδώ, αυτήν \m/, και ο παύλος έβγαλε φωτογραφίες με όποιον άσχετο έβλεπε να ποζάρει για κάποιον άλλον άσχετο. Φωτογραφήθηκε επίσης με τον γερμανό αγαπημένο μου, την ώρα που είχαμε αγκαλιαστεί και ετοιμαζόμασταν να βγούμε ως εν δυνάμει ζεύγος την αναμνηστική φωτογραφία. Έχωσε την χοντρομουτσουνάρα του πίσω από τα κεφάλια μας και η τέτα δεν μας προειδοποίησε έτσι βγήκαμε σε μια γελοία πόζα του στυλ «ο γαμπρός, η νύφη και ο μεθυσμένος κουμπάρος». Τα συνολάκια που φορέθηκαν ήταν κυρίως μαύρα, εξώπλατα και έξω μπούτια εκτός από αυτά των εξ’αγγλίας διότι η τέτα και ο κωστής ήρθαν μέσω άμστερνταμ και εκεί κάπου έχασαν τις βαλίτσες τους. Οι βαλίτσες ήρθαν να τους βρουν στην ιταλία μετά από τρεις μέρες και μέχρι τότε γύριζαν ρακένδυτοι και εξαθλιωμένοι, με τα ίδια ρούχα και χωρίς εξτρά αξεσουάρ (η φρίκη του άντυ γουώρχολ). Όλοι χαρήκαμε όταν ήρθαν οι βαλίτσες τους κυρίως γιατί θα πλενόντουσαν και θα έβαζαν τα καθαρά τους!!!!! (αυτό είναι φρέντο αστείο…..). Μαζί με τα ρούχα ήρθαν και τα μαγιό αλλά τελικά δεν κάναμε πλατσα πλούτσα στην πισίνα γιατί η πισίνα ήταν στέρνα και πέραν των οκτώ ατόμων τίγκαρε. Γι αυτό τα ήπιαμε σε γνωστό μπαρ επί διήμερον και εδώ να σημειωθεί πως το μπαρ ήταν φτυστό το μπλου μόντευ (για τους πατρινούς που ξέρουν).

Ο φραντσέσκο, που τον ερωτεύτηκα ένα πρωί κατά τη διάρκεια του πρωινού, μου αποκάλυψε ότι δεν του αρέσει το πρωινό ξύπνημα και αυτό δείχνει ότι είμαστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλον. Ο κωστής καθόταν πολλές ώρες στο παγκάκι της βεράντας και κάπνιζε, πρέπει να θυμηθώ να τον ρωτήσω αν η στάμπα του παγκακίου έχει αποτυπωθεί στα οπίσθιά του. Την πρώτη και δεύτερη μέρα ο παύλος ερωτεύτηκε την κινέζα και την ρουμάνα, την τρίτη και τέταρτη την ιταλίδα και την ισπανίδα και τελικά θα καταλήξει μαζί μου (συναδελφικώς μιλώντας) στην πάτρα. Χαχαχαχαχαχα, όλα εδώ πληρώνονται γιατί το τελευταίο βράδυ που είχε μεθύσει διέκοψε μια πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα που είχα με τον λοριάν τον γάλλο (ψηλός, καστανός, πρασινομάτης) και μετά στάθηκε αδύνατον να την συναρμολογήσω. Η τέτα είναι σταρ (η βασίλισσα γκαλάντριελ και το τρολ της όπως ειπώθηκε σε άσχετη φάση) και ως τέτοια βγήκε σχεδόν σε όλες τις φωτογραφίες που τραβήχτηκαν. Στο μπαρ ήταν δύσκολο να παραγγείλουμε τις μπύρες που θέλαμε γιατί η γκαρσόνα δεν σκάμπαζε αγγλικά. Εγώ είχα βρεί την εύκολη λύση να λέω μετά τον τελευταίο που έδινε παραγγελία “the same”.

Έχουν περάσει δυο εβδομάδες από τότε, πήγα διακοπές στην σύρο όπως πάντα και γύρισα, ακόμα μιλάω γι αυτό, έπρεπε να είχα γράψει αυτό το ποστ πριν δύο εβδομάδες αλλά δεν είχα λόγια, εμένα εκεί μου είπαν ότι θα πάω για δουλειά οπότε είχα αφήσει τα σύνεργα (μαστίγιο, χειροπέδες) σπίτι και δεν μπορούσα να εκδηλωθώ, καλά περάσαμε, τούτο δω είναι σεντόνι. ΑΜΗΝ.

ΥΓ. Σας είπα ότι τα αυτιά ίσιωσαν;