Karaflos Metanastis

Η Ινδή του μπροστινού γραφείου κουβαλά τις τελευταίες μέρες μαζί της το mp3 player. Φοράει τα ακουστικά και παίζει με τη Matlab. Από χτες όμως πρέπει να ακούει συνέχεια το ίδιο τραγούδι και μάλιστα αρκετά δυνατά. Βλέπεις, δε συνειδητοποιεί ότι μουρμουρίζει τόσο δυνατά ώστε να την ακούω.

Δεν ξέρω αν φταίει το χτεσινό ξενύχτι, αλλά εδώ και μισή ώρα μου ακούγεται σαν τη Βουγιουκλάκη να μουρμουρίζει “Έχω ένα μυστικό…”. Α ρε γιαγιά, από ότι φαίνεται μου έχεις δημιουργήσει τρελά τραύματα με εκείνες τις ταινίες!

Πάω για meeting.”…άστο το καμουτσίκι απ’ το χέρι…”

Μόλις τέλειωσα τη βαθμολόγηση γραπτών εργαστηρίου πρώτου εξαμήνου… Εφιάλτης! Προτείνω το χτύπημα tatoo σε κάθε πρωτοετή φοιτητή με το γνωστό και απείρως σημαντικό R.T.F.M. !!! Καλά, το “αν δεν ξέρεις κάτι, δεν είναι ντροπή να ρωτήσεις κάποιον που ξέρει”, πολλοί δεν το έχουν εμπεδώσει ακόμα και σε μεγαλύτερη ηλικία, οπότε δεν έχω απαιτήσεις…

Τουλάχιστον βρήκα το κόλπο για την οθόνη στο FC6. Προσθέτεις Option “IgnoreEDID” στο xorg.conf και μπορείς πλέον να ρυθμίζεις τη συχνότητα της οθόνης. Να ήταν τόσο εύκολο και για συχνότητες άλλων φαινομένων θα ήταν ωραία!

Δυστυχώς οι κακές συνήθειες δεν κόβονται εύκολα. Κάποιο βράδυ (συνήθως μοναχικό) ξανακάνεις το λάθος. Άλλωστε ο δολοφόνος επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος. Έστω από περιέργεια.

Πάντως τα υποψήφια και αθώα θύματα ακόμα τριγυρνούν και σε ψάχνουν. Αυτό δεν είναι το κύριο χαρακτηριστικό του επιτυχημένου κυνηγού; Πρώτα πέφτουν θύμα της γοητείας και μετά θυσιάζονται αυτοβούλως!

Anyway, το μήνυμα είναι το εξής:  Θα σε πετύχουμε ποτέ στο τηλέφωνο ή σχεδιάζεις καμιά καινούρια πλεκτάνη πάλι;;;

50 μέρες μετά. Πώς πέρασε έτσι ο καιρός; Μήπως θα είχε νόημα να μετράς τις ώρες και που τις αφιερώνεις; Δουλειά, ξενύχτια, ποτά, ξενύχτια. Εργαστήρια, σινεμά, κώδικας, internet, DVDs. Φίλοι, γνωστοί, φίλοι, βόλτα, στο τηλέφωνο… Άστο ούτε έτσι συμφέρει. Το θέμα είναι ότι περνάει…

3 μέρες ακόμα για να πάρω το αεροπλάνο. Γαμώ το κερατό μου δεν περνούν με τίποτα οι μέρες!!!