Karaflos Metanastis

PS: (άσχετο) Το google γαμιέται.

“La silla“, προχτές στο φεστιβάλ ισπανικού κινηματογράφου. Αντιγράφω από το πρόγραμμα :

“LA SILLA is an existentialist, blackly comic reflection on modern life, inflected with flashes of absurdity a la beckett. A man recognises the tedium of his existence, but nothing seems to help him escape it. He tries new friends and different advice but nothing works. Then one day he spies a chair and is convinced that it will bring new meaning to his life. He focuses his faith on the chair and sets out to achieve his dream.”

(more…)

Έστω και καθυστερημένα αποφάσισα να βγω από τη μιζέρια του τελευταίου μήνα και να ανταποκριθώ στις 2 (ok, βασικά 3) προσκλήσεις από Χημείο και Wise Aineolach. Κάπως σαν το πιτσιρίκι που βαρέθηκε να κοιτάει τα υπόλοιπα παιδιά από τη γωνία του, έστω κι αν το παιχνίδι έχει πια τελειώσει.

1) Πολύ μικρός ήθελα να γίνω αστροναύτης και μετά γιατρός, όπως μάλλον και τα περισσότερα αγοράκια. Πολύ γρήγορα όμως άλλαξα μυαλά και η απάντηση στην ερώτηση “Τί θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;” έγινε “Ότι και ο μπαμπάς!”. Πάντα με ενθουσίαζε που μπορούσε να φτιάξει ότι χάλαγε. Έτσι μετά από χρόνια κατέληξα στο Πολυτεχνείο. Δυστυχώς οι περισσότεροι φίλοι επιμένουν ότι περισσότερο καταστρέφω παρά διορθώνω.

2) Μουσική και ταινίες αποτελούν μεγάλες αγάπες. Αλλά με τίποτα δεν μπορώ να περάσω πολλές μέρες χωρίς να διαβάζω κάποιο βιβλίο. Κοιτάζοντας πίσω όλα ξεκίνησαν από τον Ιούλιο Βερν, τους Μυστικούς Επτά και το Μέγα Αλέξανδρο του Καζαντζάκη.

3) Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι δεν είναι καλό να κρύβεις τα συναισθήματα σου και δεν είναι μαγκιά να το παίζεις σκληρός. Πλέον όταν μια ταινία, ένα βιβλίο με κάνει να δακρύζω δεν το κρύβω και το παραδέχομαι.

4) Τρελαίνομαι να μπλέκω σε συζητήσεις με φίλους, να βρίσκω τρελά επιχειρήματα για την πιο απίθανη άποψη και να τους οδηγώ στα άκρα. Αν τους ρωτήσεις λένε ότι απλά είμαι αντιδραστικός, ενώ κάποιοι υποστηρίζουν ότι αντί για μηχανικός θα έπρεπε να είχα γίνει δικηγόρος.

5) Μετά από 4 χρόνια στην Αγγλία, ακόμα δεν μπορώ να συνηθίσω το lunch στις 12:00. Κι αν συνήθισα και μ’ αρέσει ο κόκκινος ουρανός το βράδυ εδώ, με τίποτα δεν τον αλλάζω με τον ουρανό στην παραλία τα βράδια σε κάποιο νησί στην Ελλάδα.