April 2007
Monthly Archive
LifeKwstis @ 24 Apr 2007 17:48
Party???
Καλή η συγκατοίκηση, αν τα βρίσκεις βέβαια με το/τη συγκάτοικο, αλλά ακόμα καλύτερα όταν φεύγει και μένεις μόνος στο σπίτι για μια βδομάδα. Σα να ξαναγίνεσαι 15-16 χρονών, που φεύγαν οι γονείς σου και σε αφήναν πρώτη φορά μόνο. Και σαν υπάκουο και καλό παιδί αγνοούσες τις οδηγίες τους και το έριχνες στα ξενύχτια, στο junk food, στα parties και βεβαίως σε τετ-α-τετ με το ”πρόσωπο”!
Βέβαια μετά επανέρχεσαι στην πραγματικότητα, όπου δεν υπάρχουν εκπλήξεις και parties, ενώ η μόνη παρέα είναι η δουλειά και τα papers. Ακόμα κι έτσι όμως, άλλη άνεση και απόλαυση…
Personal rantsKwstis @ 19 Apr 2007 0:55
Dream
OK. You wake up. You look out of the bedroom window. The sun’s light fights to go through some dark clouds. Wind. You can hear it up here on the seventh floor. Another typical spring day on this island. Slowly you get dressed. Jeans and T-shirt. Again. The same like yesterday, but who is going to notice. Jacket, bag, keys and off to work.
You walk all the way, barely paying attention to cars or people. Incoherent thoughts going through your mind. Faces, places, a book, a phone call, a movie, crazy plans. You are there. Shit, how fast does time go by? Log in, coffee, emails, a quick look at the newspapers. Killings, corruption, wars, welcome to another beautiful day on planet Earth. (more…)
Life and Βιβλία-Μουσική-ΣινεμάKwstis @ 18 Apr 2007 15:51
Έχω ένα βαρελάκι που ‘χει δυο λογιών κρασάκι
Άφησα να μην ξέρω
Aπό τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη.
Δεν έχω βλάψει στη ζωή μου αίνιγμα:
δεν έλυσα κανένα.
Oύτε κι αυτά που θέλαν να πεθάνουν
πλάι στα παιδικά μου χρόνια:
έχω ένα βαρελάκι που ‘χει δυο λογιών κρασάκι.
Tο κράτησα ώς τώρα
αχάλαστο ανεξήγητο,
γιατί ώς τώρα
δυο λογιών κρασάκι
έχουν λυμένα κι άλυτα που μου τυχαίνουν.
Συμβίωσα σκληρά
μ’ έναν ψηλό καλόγερο που κόκαλα δεν έχει
και δεν τον ρώτησα ποτέ
ποιας φωτιάς γιος είναι,
σε ποιο θεό ανεβαίνει και μου φεύγει.
Δεν του λιγόστεψα του κόσμου
τα προσωπιδοφόρα πλάσματά του,
του ανάθρεψα του κόσμου το μυστήριο
με θυσία και με στέρηση.
Mε το αίμα που μου δόθηκε
για να τον εξηγήσω.
Ό,τι ήρθε με δεμένα μάτια
και σκεπασμένη πρόθεση
έτσι το δέχτηκα
κι έτσι τ’ αποχωρίστηκα:
με δεμένα μάτια και σκεπασμένη πρόθεση.
Aίνιγμα δανείστηκα,
αίνιγμα επέστρεψα.
Άφησα να μην ξέρω
πώς λύνεται ένα χθες,
ένα εξαρτάται,
το αίνιγμα των ασυμπτώτων.
Άφησα να μην ξέρω τι αγγίζω,
ένα πρόσωπο ή ένα βιάζομαι.
Oύτε κι εσένα σε παρέσυρα στο φως
να σε διακρίνω.
Στάθηκα Πηνελόπη
στη σκοτεινή ολιγωρία σου.
Kι αν ρώτησα καμιά φορά πώς λύνεσαι,
πηγή αν είσαι ή κρήνη,
θα ‘ταν κάποια καλοκαιριάτικη ημέρα
που, Πηνελόπες και όχι,
μας κυριεύει αυτός ο δαίμων του νερού
για να δοξάζεται το αίνιγμα
πώς μένουμε αξεδίψαστοι.
Aπό τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη.
Aναμάρτητη:
αξεδίψαστη.
Στο αίνιγμα του θανάτου
πάω ψυχωμένη. |
| Κική Δημουλά |
|
|
|
FunKwstis @ 03 Apr 2007 17:08
Humour
Και μετά σου λέει οι μηχανικοί δεν έχουν χιούμορ :
(more…)