Karaflos Metanastis

OK. You wake up. You look out of the bedroom window. The sun’s light fights to go through some dark clouds. Wind. You can hear it up here on the seventh floor. Another typical spring day on this island. Slowly you get dressed. Jeans and T-shirt. Again. The same like yesterday, but who is going to notice. Jacket, bag, keys and off to work.

You walk all the way, barely paying attention to cars or people. Incoherent thoughts going through your mind. Faces, places, a book, a phone call, a movie, crazy plans. You are there. Shit, how fast does time go by? Log in, coffee, emails, a quick look at the newspapers. Killings, corruption, wars, welcome to another beautiful day on planet Earth. (more…)

Και μετά σου λέει οι μηχανικοί δεν έχουν χιούμορ :

(more…)

PS: (άσχετο) Το google γαμιέται.

“La silla“, προχτές στο φεστιβάλ ισπανικού κινηματογράφου. Αντιγράφω από το πρόγραμμα :

“LA SILLA is an existentialist, blackly comic reflection on modern life, inflected with flashes of absurdity a la beckett. A man recognises the tedium of his existence, but nothing seems to help him escape it. He tries new friends and different advice but nothing works. Then one day he spies a chair and is convinced that it will bring new meaning to his life. He focuses his faith on the chair and sets out to achieve his dream.”

(more…)

Έστω και καθυστερημένα αποφάσισα να βγω από τη μιζέρια του τελευταίου μήνα και να ανταποκριθώ στις 2 (ok, βασικά 3) προσκλήσεις από Χημείο και Wise Aineolach. Κάπως σαν το πιτσιρίκι που βαρέθηκε να κοιτάει τα υπόλοιπα παιδιά από τη γωνία του, έστω κι αν το παιχνίδι έχει πια τελειώσει.

1) Πολύ μικρός ήθελα να γίνω αστροναύτης και μετά γιατρός, όπως μάλλον και τα περισσότερα αγοράκια. Πολύ γρήγορα όμως άλλαξα μυαλά και η απάντηση στην ερώτηση “Τί θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;” έγινε “Ότι και ο μπαμπάς!”. Πάντα με ενθουσίαζε που μπορούσε να φτιάξει ότι χάλαγε. Έτσι μετά από χρόνια κατέληξα στο Πολυτεχνείο. Δυστυχώς οι περισσότεροι φίλοι επιμένουν ότι περισσότερο καταστρέφω παρά διορθώνω.

2) Μουσική και ταινίες αποτελούν μεγάλες αγάπες. Αλλά με τίποτα δεν μπορώ να περάσω πολλές μέρες χωρίς να διαβάζω κάποιο βιβλίο. Κοιτάζοντας πίσω όλα ξεκίνησαν από τον Ιούλιο Βερν, τους Μυστικούς Επτά και το Μέγα Αλέξανδρο του Καζαντζάκη.

3) Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι δεν είναι καλό να κρύβεις τα συναισθήματα σου και δεν είναι μαγκιά να το παίζεις σκληρός. Πλέον όταν μια ταινία, ένα βιβλίο με κάνει να δακρύζω δεν το κρύβω και το παραδέχομαι.

4) Τρελαίνομαι να μπλέκω σε συζητήσεις με φίλους, να βρίσκω τρελά επιχειρήματα για την πιο απίθανη άποψη και να τους οδηγώ στα άκρα. Αν τους ρωτήσεις λένε ότι απλά είμαι αντιδραστικός, ενώ κάποιοι υποστηρίζουν ότι αντί για μηχανικός θα έπρεπε να είχα γίνει δικηγόρος.

5) Μετά από 4 χρόνια στην Αγγλία, ακόμα δεν μπορώ να συνηθίσω το lunch στις 12:00. Κι αν συνήθισα και μ’ αρέσει ο κόκκινος ουρανός το βράδυ εδώ, με τίποτα δεν τον αλλάζω με τον ουρανό στην παραλία τα βράδια σε κάποιο νησί στην Ελλάδα.

OK, τα καταφέραμε να τα κάνουμε πουτάνα πάλι. Ο κύκλος κλείνει και ξανά πίσω στην αφετηρία. Το ζάρι αποφάσισε να κατεβούμε την σκάλα που οδηγεί στο πρώτο τετράγωνο μετά την αφετήρια, πάνω στο ταμπλό που παίζαμε φιδάκι. Ταμπλό με φίδια; Από που αναδύθηκε αυτό; Don’t worry, δεν έχω χάσει την μπάλα, απλά μιλά ο πυρετός. 37 και 5 δέκατα. Η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί. Τηλέφωνο. Ώρες. 38 και 5 δέκατα. Εμπάργκο. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όποιον έφτιαξε το Ponstan. Seriously μεγάλε you rock. Φαντάζομαι το χάπι να κατεβαίνει στο στομάχι. Από το συρτάρι που κρυβόταν το φιδάκι ξεπροβάλλουν οι ήρωες του “Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος“. Θυμάμαι ένα επεισόδιο στην τηλεόραση που όλοι αυτοί βρίσκονται μέσα στο σώμα και αποτελούν την άμυνα του οργανισμού. ‘Ετσι, τώρα που ο κακός πάει να θριαμβεύσει το ponstan διαλύεται και νέα όπλα προστίθενται στους ιπτάμενους δίσκους που συμβολίζουν τα λευκά αιμοσφαίρια. Wow! Νίκη! Ύπνος… Σούπα απο σκόνη στο ποτήρι (trademark της ζωής στην Αγγλία). Σκέψεις και διάλογοι. Πλάνα και σχέδια. Κάθε φορά στο τέλος τα αφήνω να ξεχαστούν. Παραλήρημα I know, αλλά βλέπεις 38 και 6 δέκατα πάλι. Αν εξαιρέσεις το ρίγος, έχει φάση όμως. Επικοινωνείς με τον εαυτό σου σε μια διαφορετική διάσταση. Σκέψεις, επιχειρήματα, ατάκες, γεγονότα γεννιούνται στο μυαλό με τρομακτικό ρυθμό. Το πρόβλημα είναι να τα προλάβεις και να τα συγκρατήσεις. Αλλά βλέπεις έχεις πυρετό. Εδώ δεν μπορείς να σταθείς όρθιος γιατί ζαλίζεσαι, αυτά θα προλάβεις; Respect στον πρώτο που έφτιαξε το ηλεκτρονικό θερμόμετρο. Τα σημαντικά πράγματα πρέπει να αναγνωρίζονται και να αποδίδεται φόρος τιμής στους δημιουργούς. Πότε δεν είχα συνειδητοποιήσει γιατί τέτοιος χαμός. Όταν όμως κουνάς σα σπαστικό το χέρι σου πάνω κάτω για να κατέβει ο υδράργυρος στο θερμόμετρο που έχει επιζήσει από τη δεκαετία του ‘80 και κατά σατανική σύμπτωση είναι το μοναδικό που βρίσκεις στο σπίτι, τότε ξαφνικά το πέπλο που σκεπάζει τα μάτια σου τραβιέται και η αξία αποκαλύπτεται. Και γαμώ τη γκαντεμιά μου, για να κατέβει από το 38.6 θέλει πολύ κούνημα. Που να πέσει και να τσακιστεί… Ειδοποίηση, μήνυμα. Συναγερμός, το εμπάργκο σπάει. No worries, απλή άσκηση συναγερμού. Τα πάντα είναι αποφασισμένα και η συμφωνία έχει υπογραφεί. Χωρίς μελάνι, αλλά κάτι τέτοιες φορές αρκούν τα δάκρυα. Για μια φορά ακόμα απομένει ένα γιατί. Αναπάντητο of course. Αλλά γιατί αυτό είναι πρόβλημα; Ως γνωστόν δεν υπάρχουν στάνταρ απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα. Ο καθένας δίνει τη δική του εξήγηση. Πρέπει να μάθεις να δέχεσαι τη λογική των άλλων. Αλλά πάντα πρέπει να παίρνεις τη δική σου απόφαση. Άλλωστε την απάντηση την ξέρεις ήδη. 42. Θερμόμετρο. 38 και 6. Ακόμα και ο πυρετός έχει καταντήσει βαρετός. Δες τα θετικά του όμως. Fever diet. Καιρός ήταν γιατί είχες ξεφύγει. Από τα kebabs στις σούπες. Μέχρι πότε αξίζει να κυνηγάς ένα όνειρο; “Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή μικρό μου“. Fuck it, πες τα όλα.ΟΚ, σούπες και ένα Kinder Bueno. Ευχαριστημένος;

Προσευχές στο θεό με τοτέμ το χάπι του Ponstan. Το χάπι μου τώρα!

PS: Το παρόν post γράφτηκε προφανώς υπό την επήρρεια υψηλού πυρετού. Παρ’ όλα αυτά συνειδητοποιώ ότι εκτός όλων των άλλων αποτελεί ένα ακατανόητο rant (πλεονασμός το ξέρω), προσπαθώντας να μιμηθεί (μάλλον αποτυχημένα) παλιότερα παρόμοια posts της Mourning Blade και να αποτίσει έτσι φόρο τιμής στην αγαπημένη μεν εξαφανισμένη δε συνάδελφο. Για τυχόν διαφορές, παρεξηγήσεις και αστοχίες είναι φανερό ποιος φταίει. Ο πυρετός…